martes 30 de junio de 2009
lunes 29 de junio de 2009
Aracne (en grego antigo ?ράχνη, "araña") Aracne era unha moza que recibía as felicitacións de numerosas persoas debido á perfección dos seus tecidos. Moitas persoas dicíanlle que debera aprender da deusa Atenea, pero isto non agradaba a moza, xa que pensaba que a súa arte era froito do seu propio traballo.
Un día Atenea visitou a Aracne, disfrazada de anciá e aconselloulle ser máis humilde e recoñecer que aprendera da deusa Atenea, pero a moza non lle fixo caso e Atenea recobrou a forma de deusa e retou a Atenea. Ambas tiñan que facer un tapiz e gañaría a que conseguise facer o tapiz máis fermoso.
Os tapices das dúas mulleres eran moi bonitos, pero no tapiz de Aracne ridiculizábase a Zeus, pai de Atenea, polo que esta decidíu castigar a Aracne, convertíndoa nun feo animal, a araña.
domingo 28 de junio de 2009
A NOSA LINGUA; REFLEXIONEMOS!!!
Pois para min o castelán non é o meu propio idioma, xa que a miña lingua materna é o galego!

Uf!, pois que logro!!!!, non sabe vostede que unha lingua aporta cultura?????
PROSPECTO DOS LABORATORIOS DE NORMALIZACIÓN LINGÜÍSTICA
MADE IN GALIZA, Sechu Sende.
Conseguiremos que Deus nos axude a conservar a nosa lingua???????????? , agardo obter unha resposta rápida! :)
Amor constante más allá de la muerte
AMOR CONSTANTE MÁS ALLÁ DE LA MUERTE
Cerrar podrá mis ojos la postrera
sombra que me llevare el blanco día
y podrá desatar esta alma mía
hora a su afán ansioso lisonjera;
mas no, de esotra parte, en la ribera,
dejará la memoria, en donde ardía:
nadar sabe mi llama el agua fría,
y perder el respeto a ley severa.
Alma a quien todo un dios prisión ha sido,
venas que humor a tanto fuego han dado,
medulas que han gloriosamente ardido:
su cuerpo dejará no su cuidado;
serán ceniza, mas tendrá sentido;
polvo serán, mas polvo enamorado.
Quevedo.
COMENTARIO DE TEXTO
Este soneto fue escrito en el Barroco por Quevedo, más concretamente en el S. XVII, entre los años 1580 y 1645.
Esta composición nos relata que el amor del yo lírico por una mujer continúa más allá de la muerte de este.
Este soneto lo podemos dividir en dos partes; la primera abarca los dos cuartetos y el primer terceto, ya que nos proporcionan referencias personales y hechos ocurridos en el pasado. Sin embargo en la segunda parte (último terceto), podemos observar una conclusión, es decir, lo que ocurrirá con el amor del yo lírico en el futuro.
El tema central del poema es el amor, que perdura más allá de la muerte. Podemos encontrar también un tema secundario que sería la mitología, reflejada en el mito de Eros (en Grecia) o Cupido (en Roma), dios del amor.
Este poema es un soneto dividido en dos cuartetos y dos tercetos encadenados. La rima es consonante y responde al esquema rítmico: ABBA ABBA CDCDCD. Todos sus versos son endecasílabos (de arte mayor).
El poema utiliza numerosos recursos estilísticos, que destacan el tema pricipal.
- Encabalgamiento (vrs. 1, 2): postrera sombra.
- Antítesis (vrs 1, 2): postrera sombra y blanco día.
- Quiasmo (vrs 3, 4).
- Hipérbaton (vrs. 1, 2): en castellano el orden de la oración responde a sujeto, predicado y complementos; esto no se cumple en los dos primeros, ya que esa orción tendría que ser: “la postrera sombra podrá cerrar mis ojos”. Esta figura también la podemos encontrar en los versos 8 y 10.
- Gradación ( vrs. 12-14): cuerpo, ceniza, polvo.
Las clases de palabras más utilizadas son los verbos y los sustantivos, ya que gracias a ellas el yo lírico nos habla de su amor. Los verbos están en pasado y en futuro.
El lenguaje utilizado por Quevedo es culto, esto lo podemos observar en palabras como postrera y lisonjera, ya que son palabras que no se usan habitualmente. También podemos apreciar el cultismo medulas.
Es un soneto escrito en primera persona, esto se aprecia en mis determinante posesivo de primera persona, me, pronombre personal de primera persona, esta, pronombre personal de primera persona y mi, determinante posesivo de primera persona.
OPINIÓN PERSONAL
A mi me parece un soneto muy especial, ya que se puede observar el amor comparado con la mitología.
Gracias a este soneto pude descubrir algo más sobre la cultura grecolatina porque en el poema se hace relación al mito de Eros y a la ribera del río Éstige, que desemboca en la laguna Estigia. Esta es cruzada por el barquero Caronte, que transporta el alma de los muertos hasta el Hades.Con este mito el yo lírico nos pretende explicar que su amor es tan grande que perdurá más allá de la muerte.
Explicación mitológica
En la religión grecolatina se creía que tras la muerte se penetraba en el mundo de los muertos, llamado Hades. Se describe como un lugar siniestro, profundo y oscuro gobernado por el dios Hades (Plutón).
Para llegar al mundo de las sombras era necesario cruzar la laguna Estigia o Aquerusia, en la barca de Caronte, que cobraba en peaje por su servicio, por esta razón a los muertos se les colocaba una moneda (óbolo) en la boca.
Tras atravesar las negras aguas, se llegaba a las puertas del palacio de Hades, custodiadas por el perro de tres cabezas, Cerbero, que impedía la salida.
En el palacio, se encontraban Hades y Perséfone (Proserpina), que tenían poder sobre todas las cosas. Las almas allí llegadas eran juzgadas por un tribunal, presidido por Hades. A los culpables se les enviaba a un lugar destinado a los impíos, llamado Tártaro, para que recibieran el castigo correspondiente. En este lugar se encontraban, entre otros personajes famosos en la mitología grecolatina:
- Tántalo: castigado por robar comida a los dioses y no puede comer ni beber a pesar de estar rodeado de alimentos.
- Sísifo: su castigo consiste en subir una roca a la cima de una montaña eternamente. Sísifo traicionara a Zeus y engañara a la muerte.
- Ixión: gira atado a una rueda de fuego por haber cortejado a Hera, esposa de Zeus.
Sin embargo, el alma de los justos, que habían llevado una vida virtuosa, eran destinadas a los Campos Elíseos, lugar en que olvidarían todos los males sufridos en vida.
La mayoría de las almas andaban errantes por un prado convertidas en sombras sin cuerpo que se alimentaban de las ofrendas y libaciones que les hicieran sus familiares.
De ahí la necesidad de llevar a cabo los ritos sagrados para que el alma del muerto no vagara eternamente y persiguiera a los familiares que no cumplieran dichos ritos.
Al igual que en otras civilizaciones, en Grecia y Roma existieron ritos funerarios, no solo como muestra de dolor ante la pérdida de un ser querido, sino como manifestación de respeto al mundo de los muertos. Estos rituales son parecidos a los actuales:
Los entierros en el mundo grecorromano
El entierro era imprescindible en el mundo grecorromano, un deber ineludible, pues no sepultar a los difuntos era condenarlos a andar errantes. Solamente a los ladrones de templos, suicidas y delincuentes ajusticiados de les dejaba sin sepultar, como pasto de las bestias salvajes.
En Grecia, en un principio se utilizaba la incineración, en una pira funeraria. Las cenizas se guardaban en una urna. Con el tiempo fue sustituida por la inhumación, que se realizaba sobre un sarcófago o un lecho de hojas. El cadáver se enterraba junto con sus objetos personales. La tumba se cubría con tierra y una losa con su nombre.
En Roma se utilizaban los mismos sistemas, con la diferencia de que la incineración se reservaba tradicionalmente para los ricos. El muerto se quemaba en una pira con sus objetos personales. El familiar más próximo abría los ojos del difunto a la pira. Cuando se consumía el fuego, después de apagar los rescoldos con vino, se recogían los huesos, que se ungían con miel y ungüentos para colocarlos en una urna, junto con las cenizas en un nicho con los datos del muerto.
Lainhumación se reservaba para los pobres y esclavos. Con la llegada del cristianismo se extendió su uso. En el lugar en el que se sepultaba se colocaba una inscripción funeraria.
Cerrar podrá mis ojos la postrera
sombra que me llevare el blanco día
y podrá desatar esta alma mía
hora a su afán ansioso lisonjera;
mas no, de esotra parte, en la ribera,
dejará la memoria, en donde ardía:
nadar sabe mi llama el agua fría,
y perder el respeto a ley severa.
Alma a quien todo un dios prisión ha sido,
venas que humor a tanto fuego han dado,
medulas que han gloriosamente ardido:
su cuerpo dejará no su cuidado;
serán ceniza, mas tendrá sentido;
polvo serán, mas polvo enamorado.
Quevedo.
COMENTARIO DE TEXTO
Este soneto fue escrito en el Barroco por Quevedo, más concretamente en el S. XVII, entre los años 1580 y 1645.
Esta composición nos relata que el amor del yo lírico por una mujer continúa más allá de la muerte de este.
Este soneto lo podemos dividir en dos partes; la primera abarca los dos cuartetos y el primer terceto, ya que nos proporcionan referencias personales y hechos ocurridos en el pasado. Sin embargo en la segunda parte (último terceto), podemos observar una conclusión, es decir, lo que ocurrirá con el amor del yo lírico en el futuro.
El tema central del poema es el amor, que perdura más allá de la muerte. Podemos encontrar también un tema secundario que sería la mitología, reflejada en el mito de Eros (en Grecia) o Cupido (en Roma), dios del amor.
Este poema es un soneto dividido en dos cuartetos y dos tercetos encadenados. La rima es consonante y responde al esquema rítmico: ABBA ABBA CDCDCD. Todos sus versos son endecasílabos (de arte mayor).
El poema utiliza numerosos recursos estilísticos, que destacan el tema pricipal.
- Encabalgamiento (vrs. 1, 2): postrera sombra.
- Antítesis (vrs 1, 2): postrera sombra y blanco día.
- Quiasmo (vrs 3, 4).
- Hipérbaton (vrs. 1, 2): en castellano el orden de la oración responde a sujeto, predicado y complementos; esto no se cumple en los dos primeros, ya que esa orción tendría que ser: “la postrera sombra podrá cerrar mis ojos”. Esta figura también la podemos encontrar en los versos 8 y 10.
- Gradación ( vrs. 12-14): cuerpo, ceniza, polvo.
Las clases de palabras más utilizadas son los verbos y los sustantivos, ya que gracias a ellas el yo lírico nos habla de su amor. Los verbos están en pasado y en futuro.
El lenguaje utilizado por Quevedo es culto, esto lo podemos observar en palabras como postrera y lisonjera, ya que son palabras que no se usan habitualmente. También podemos apreciar el cultismo medulas.
Es un soneto escrito en primera persona, esto se aprecia en mis determinante posesivo de primera persona, me, pronombre personal de primera persona, esta, pronombre personal de primera persona y mi, determinante posesivo de primera persona.
OPINIÓN PERSONAL
A mi me parece un soneto muy especial, ya que se puede observar el amor comparado con la mitología.
Gracias a este soneto pude descubrir algo más sobre la cultura grecolatina porque en el poema se hace relación al mito de Eros y a la ribera del río Éstige, que desemboca en la laguna Estigia. Esta es cruzada por el barquero Caronte, que transporta el alma de los muertos hasta el Hades.Con este mito el yo lírico nos pretende explicar que su amor es tan grande que perdurá más allá de la muerte.
Explicación mitológica
En la religión grecolatina se creía que tras la muerte se penetraba en el mundo de los muertos, llamado Hades. Se describe como un lugar siniestro, profundo y oscuro gobernado por el dios Hades (Plutón).
Para llegar al mundo de las sombras era necesario cruzar la laguna Estigia o Aquerusia, en la barca de Caronte, que cobraba en peaje por su servicio, por esta razón a los muertos se les colocaba una moneda (óbolo) en la boca.
Tras atravesar las negras aguas, se llegaba a las puertas del palacio de Hades, custodiadas por el perro de tres cabezas, Cerbero, que impedía la salida.
En el palacio, se encontraban Hades y Perséfone (Proserpina), que tenían poder sobre todas las cosas. Las almas allí llegadas eran juzgadas por un tribunal, presidido por Hades. A los culpables se les enviaba a un lugar destinado a los impíos, llamado Tártaro, para que recibieran el castigo correspondiente. En este lugar se encontraban, entre otros personajes famosos en la mitología grecolatina:
- Tántalo: castigado por robar comida a los dioses y no puede comer ni beber a pesar de estar rodeado de alimentos.
- Sísifo: su castigo consiste en subir una roca a la cima de una montaña eternamente. Sísifo traicionara a Zeus y engañara a la muerte.
- Ixión: gira atado a una rueda de fuego por haber cortejado a Hera, esposa de Zeus.
Sin embargo, el alma de los justos, que habían llevado una vida virtuosa, eran destinadas a los Campos Elíseos, lugar en que olvidarían todos los males sufridos en vida.
La mayoría de las almas andaban errantes por un prado convertidas en sombras sin cuerpo que se alimentaban de las ofrendas y libaciones que les hicieran sus familiares.
De ahí la necesidad de llevar a cabo los ritos sagrados para que el alma del muerto no vagara eternamente y persiguiera a los familiares que no cumplieran dichos ritos.
Al igual que en otras civilizaciones, en Grecia y Roma existieron ritos funerarios, no solo como muestra de dolor ante la pérdida de un ser querido, sino como manifestación de respeto al mundo de los muertos. Estos rituales son parecidos a los actuales:
Los entierros en el mundo grecorromano
El entierro era imprescindible en el mundo grecorromano, un deber ineludible, pues no sepultar a los difuntos era condenarlos a andar errantes. Solamente a los ladrones de templos, suicidas y delincuentes ajusticiados de les dejaba sin sepultar, como pasto de las bestias salvajes.
En Grecia, en un principio se utilizaba la incineración, en una pira funeraria. Las cenizas se guardaban en una urna. Con el tiempo fue sustituida por la inhumación, que se realizaba sobre un sarcófago o un lecho de hojas. El cadáver se enterraba junto con sus objetos personales. La tumba se cubría con tierra y una losa con su nombre.
En Roma se utilizaban los mismos sistemas, con la diferencia de que la incineración se reservaba tradicionalmente para los ricos. El muerto se quemaba en una pira con sus objetos personales. El familiar más próximo abría los ojos del difunto a la pira. Cuando se consumía el fuego, después de apagar los rescoldos con vino, se recogían los huesos, que se ungían con miel y ungüentos para colocarlos en una urna, junto con las cenizas en un nicho con los datos del muerto.
Lainhumación se reservaba para los pobres y esclavos. Con la llegada del cristianismo se extendió su uso. En el lugar en el que se sepultaba se colocaba una inscripción funeraria.
Como explicaron a orixe das estacións no mundo grecorromano?
A deusa da agricultura (Deméter) tiña unha filla chamada Perséfone, (Proserpina para os romanos), froito dunha relación amorosa con Zeus. Hades, namorouse dela, raptouna e levouna ó seu reino no seu carro tirado por cabalos negros.Hades ofreceulle a súa amada as súas riquezas e converteuna en raiña dos Infernos, pero Perséfone votaba de menos a súa nai e non lle gustaba o reino no que vivía Hades; porén valoraba o seu amor e xenerosidade.
Deméter buscou sen descanso a súa filla, esquecendo o coidado dos campos, que xa non daban froitos e presentaban un aspecto triste e desolado.
Cando Deméter se enterou de que o raptor era Hades, pediulle a Zeus que lle axudase a recuperar a súa filla. Zeus non desexaba enfrontarse a seu irmán, pero observando o estado dos campos, viuse obrigado a axudar a Deméter.
Hades aceptou deixar libre a perséfone, pero antes de isto invitouna a comer os froitos dunha granada.
Deméter abandoou o Inferno e os campos volveron a florecer como algín día, xa que súa nai estaba felíz. Pero ó pouco tempo Deméter comezou a sentir nostalxia do Inferno, porque probara os froitos do Inferno, e “quen os proba sentirá sempre a nostalxia de volver”.
Zeus ordenou que Perséfone pasara unha parte do ano co seu esposo, nos Infernos e outra parte, coa súa nai na Terra. Cando Perséfone está na Terra é primavera e verán, Deméter está contenta e coida os campos; porén cando Perséfone está nos Infernos é inverno e outono.
sábado 27 de junio de 2009
A MIÑA OPINIÓN SOBRE A LINGUA

A LINGUA
As últimas noticias sobre a lingua aparecidas nos xornais espertaron a miña atención, non só polo tema que abordan, senón tamén polas cifras que achegan, xa que son moi alarmantes para as persoas que falamos galego e que o queremos protexer para que non desapareza, como outras moitas linguas. Se isto ocorrese non só perderiamos a lingua que falamos habitualmente, senón tamén unha cultura que chegou até os nosos días grazas a numerosas persoas, que a pesar das condicións sociais e políticas da época o defenderon.
Rosalía, Pondal, Curros… conseguiron facer poesía cunha lingua a que, na súa época, consideraban ruda e de pailáns. Co seu traballo amosáronlle a Castela que esta lingua servía para ser empregada en calquera ámbito. Pero non só os escritores foron importantes para o mantemento da nosa lingua; numerosos labregos e traballadores, dunha Galicia rural, durante os Séculos Escuros e o franquismo, continuaron utilizando a nosa lingua, o que permitiu que non quedase esquecida no tempo; xa que para unha lingua o máis importante é que dispoña de falantes, cousa que está perdendo o galego paulatinamente.
Na historia do galego, numerosas persoas perderon a vida por defendelo, por exemplo Ánxel Casal (entre moitos outros), ós que non lles agradecemos nada o seu labor.
Quizais os datos estatísticos das recentes noticias non sexan moi exactos, pero eu penso que se aproximan bastante á realidade, xa que “TODOS” observamos que o galego sofre unha situación de diglosia, polo que a lingua que se nos impón en moitos ámbitos é o castelán.
A maior parte das películas, libros, prensa… que chegan ás nosas mans, están en castelán, polo que a mencionada lingua nunca vai desaparecer da nosa sociedade; porén a penas podemos gozar dun xornal escrito integramente en galego, ou dunha película no cine nesta lingua.
Nas noticias tamán se fai referencia a que o galego está perdendo falantes fronte ó castelán na maior parte das cidades galegas. Isto pode observarse con facilidade facendo unha viaxe a calquera das principais cidades galegas. Por exemplo, en Vigo, a penas escoitamos a persoas galego falantes, nin o persoal de conserxería da facultade de filoloxía desta cidade; en Ferrol, pedín unha auga nun bar, e o camareiro díxome: “¿un agua, no?”, ó que lle respondín: “sí, unha auga, por favor”; conversas semellantes é doado atopalas cando unha persoa galego falante pide algo na súa propia lingua e lle responden noutra, aínda que comprendan o que está dicindo. Isto ocorreulle a meu irmán na Coruña, onde pediu un xeado nunha cafetería e a camareira comezouse a rir del. Dixo que era galega, pero que nunca falaba nesta lingua e que facía MOITOS ANOS que non escoitaba falar a un neno en galego. Ademais engadiu “me parece muy gracioso escuchar a un niño hablando gallego”. Estas cidades parece que non están dentro de Galicia porque se falas na túa lingua, a lingua da túa comunidade, pareces un estraño na túa propia terra.
Isto quizais se deba a que as persoas das cidades SEMPRE pensaron que o castelán é un idioma máis fino que o galego, como amosa Pondal no seguinte poema:
FALADE GALEGO
Miniñas da Cruña
d ‘amabre despejo
de falas graciosas
e pasos ligeiros,
deixá de Castilla
os duros acentos:
falade miniñas,
falade gallego. […]
Pero tamén pode ser debido ó aumento de emigrantes que se instalan na nosa comunidade, ó falecemento de moitas persoas maiores, que nunca traizoaban a súa lingua ou simplemente á deixadez da poboación en non empregar a súa lingua.
Eu creo, que agora que as persoas temos liberdade para comunicarnos na nosa propia lingua, sen que ninguén nolo impida; non debemos deixala morrer, xa que ninguén máis que os seus propios falantes lle poden axudar.
Isto xa o poñía de manifesto Lamas Carbajal no seguinte poema:
Teñen os pobos a gala
no seu lenguaxe falar;
fálase chino na China,
portugués en Portugal,
catalán en Cataluña
e na Alemania, alemán;
sóio ós galegos de agora
hasta vergonza lles dá
falar a melosa e dóce
fala que falan seus pais.
Tania Vázquez García
Rosalía, Pondal, Curros… conseguiron facer poesía cunha lingua a que, na súa época, consideraban ruda e de pailáns. Co seu traballo amosáronlle a Castela que esta lingua servía para ser empregada en calquera ámbito. Pero non só os escritores foron importantes para o mantemento da nosa lingua; numerosos labregos e traballadores, dunha Galicia rural, durante os Séculos Escuros e o franquismo, continuaron utilizando a nosa lingua, o que permitiu que non quedase esquecida no tempo; xa que para unha lingua o máis importante é que dispoña de falantes, cousa que está perdendo o galego paulatinamente.
Na historia do galego, numerosas persoas perderon a vida por defendelo, por exemplo Ánxel Casal (entre moitos outros), ós que non lles agradecemos nada o seu labor.
Quizais os datos estatísticos das recentes noticias non sexan moi exactos, pero eu penso que se aproximan bastante á realidade, xa que “TODOS” observamos que o galego sofre unha situación de diglosia, polo que a lingua que se nos impón en moitos ámbitos é o castelán.
A maior parte das películas, libros, prensa… que chegan ás nosas mans, están en castelán, polo que a mencionada lingua nunca vai desaparecer da nosa sociedade; porén a penas podemos gozar dun xornal escrito integramente en galego, ou dunha película no cine nesta lingua.
Nas noticias tamán se fai referencia a que o galego está perdendo falantes fronte ó castelán na maior parte das cidades galegas. Isto pode observarse con facilidade facendo unha viaxe a calquera das principais cidades galegas. Por exemplo, en Vigo, a penas escoitamos a persoas galego falantes, nin o persoal de conserxería da facultade de filoloxía desta cidade; en Ferrol, pedín unha auga nun bar, e o camareiro díxome: “¿un agua, no?”, ó que lle respondín: “sí, unha auga, por favor”; conversas semellantes é doado atopalas cando unha persoa galego falante pide algo na súa propia lingua e lle responden noutra, aínda que comprendan o que está dicindo. Isto ocorreulle a meu irmán na Coruña, onde pediu un xeado nunha cafetería e a camareira comezouse a rir del. Dixo que era galega, pero que nunca falaba nesta lingua e que facía MOITOS ANOS que non escoitaba falar a un neno en galego. Ademais engadiu “me parece muy gracioso escuchar a un niño hablando gallego”. Estas cidades parece que non están dentro de Galicia porque se falas na túa lingua, a lingua da túa comunidade, pareces un estraño na túa propia terra.
Isto quizais se deba a que as persoas das cidades SEMPRE pensaron que o castelán é un idioma máis fino que o galego, como amosa Pondal no seguinte poema:
FALADE GALEGO
Miniñas da Cruña
d ‘amabre despejo
de falas graciosas
e pasos ligeiros,
deixá de Castilla
os duros acentos:
falade miniñas,
falade gallego. […]
Pero tamén pode ser debido ó aumento de emigrantes que se instalan na nosa comunidade, ó falecemento de moitas persoas maiores, que nunca traizoaban a súa lingua ou simplemente á deixadez da poboación en non empregar a súa lingua.
Eu creo, que agora que as persoas temos liberdade para comunicarnos na nosa propia lingua, sen que ninguén nolo impida; non debemos deixala morrer, xa que ninguén máis que os seus propios falantes lle poden axudar.
Isto xa o poñía de manifesto Lamas Carbajal no seguinte poema:
Teñen os pobos a gala
no seu lenguaxe falar;
fálase chino na China,
portugués en Portugal,
catalán en Cataluña
e na Alemania, alemán;
sóio ós galegos de agora
hasta vergonza lles dá
falar a melosa e dóce
fala que falan seus pais.
Tania Vázquez García
Suscribirse a:
Entradas (Atom)




.jpg)
.jpg)
