En galego aprendemos mellor

"VIII CERTAME DE RELATO CURTO EN GALEGO “CONCELLO DE MUGARDOS”

2010-11-23T14:36:00.004Z

VIII CERTAME DE RELATO CURTO EN GALEGO
“CONCELLO DE MUGARDOS”

ACTA DO FALLO DO CERTAME

Reunido no baixo do Concello de Mugardos o xurado composto por:
Dona Anxos Díaz Prados; concelleira de Política Lingüística
Dona Mª Socorro Casal Montero; mestra de Primaria
Dona Fátima García Cendan; bibliotecaria municipal
Dona Mª Carmen Sanmartin Alonso; mestra de Primaria
Dona Mª Mercedes Lestayo Brage; mestra de Primaria
Don Serafin Alvarez Rodriguez; profesor de Secundaria
Secretaria: Mª del Mar Nóvoa Conde
Data: Luns, 22 de novembro de 2010
Hora: 19.00 horas

Procédese a fallar o devandito Certame; tra-la análise efectuada polo xurado, acadese o seguinte resultado:

Categoría: menores de 18 anos

GAÑADORA: Tania Vázquez García
- Título: Miña esperanza
o Pseudónimo: O Piloto

Categoría: maiores de 18 anos

GAÑADORA: Clara Isabel Rodríguez Giráldez
- Título: Soñar en branco e negro
o Pseudónimo: Do Roxo

MENCIÓN ESPECIAL: Moncho Iglesias Míguez
- TÍTULO: As laranxas tamén entristecen
o Pseudónimo: Samar Salahat

E non sendo outro o motivo da presente, dáse por rematado o acto, sendo 20.00 horas, da data consignada no comezo, e levantándose a presente acta, que asinan os/as asistentes.

http://concellodemugardos.org/axenda/evento/250/viii_certame_de_relato_curto_en_galego_concello_de_mugardos

Proendos, parroquia de todas as épocas para visitar e recordar

2010-08-12T12:55:00.034+01:00

Proendos é unha parroquia próxima ao municipio de Sober (Lugo). Estiven por alí a semana pasada e sorprendeume gratamente. Proendos é un museo, pódese andar polas seus estreitos camiños e rúas e ver como os veciños reciclaron elemntos de diferentes épocas: celtas (trisqueis ou petroglifos) e romanos fustes de columnas romanas, aras, muiños de man, ladrillos... para diversos e diferentes usos.
A igrexa representa a I.M. e mesmo séculos poteriores nas súas pinturas e retablos.
Algunha mostra disto son estas fotos:

As columnas:Nesta casa empréganse como elementos decorativos.

Nestas fotos podemos ver como as columnas se empregaron para o seu propósito.

Nesta obsérvase o capitel dunha columna empregado como unha pedra máis da parede dunha casa.

O fuste dunha columna na entrada dunha casa.

Os muiños de man:

Como elementos decorativos. Na segunda foto, tamén se emprega o fuste dunha columna.

Estelas funerarias:Empregadas como unha pedra máis nun muro ou como elementos decorativos fronte a un santuario.

Ladrillos:que tapan ocos.

Tamén se poden ver moitas pedras como esta das que se descoñece a utilidade:
Se alguén coñece os usos que puido ter esta pedra, agradécense suxerencias.

Os elementos celtas son os seguintes:

Petroglifos.

Trisqueis

Hermes en Brión

2010-07-06T16:13:00.005+01:00

O domingo 4 de xullo a Banda de Música de Chantada participou no Certame de Bandas de Música de Brión, celebrado na carballeira de Santa Minia. Alí observei unha fonte, na cima da cal relucía unha representación do deus grego Hermes, chamado, posteriormente Mercurio, polos romanos.

Este deus era o mensaxeiro dos deuses e foi moi admirado e venereado polos comerciantes e gandeiros.
Nesta carballeira celébrase o mercado, polo que a situación da fonte e da imaxe é boa.

Pero por que encontramos esta imaxe nun concello coruñés?
A resposta é sinxela. En 1913, Vicente Ramos, un brionés que emigrara á Arxentina, tivo éxito nos negocios realizados ao outro lado do Atlántico e decidiu realizar numerosas melloras na súa vila natal. Unha delas é esta.

Así, este agasallo amosa unha vez máis que os comerciantes tiveron, teñen e terán unha admiración por Hermes.

Descubren momia de la era romana en oasis egipcio

2010-04-13T21:23:00.004+01:00

Máscara de yeso descubierta al lado de una momia de una mujer que mide 97 centímetros de altura.

Los arqueólogos egipcios descubrieron un sarcófago de yeso esculpido elaboradamente mostrando a una mujer de ojos anchos vestida con una túnica, en un nuevo recinto de tumbas en un oasis de un desierto remoto, anunció el lunes el Departamento de Antigüedades del país.

Se trata de la primer momia de estilo romano encontrado en el Oasis Bahariya, a unos 300 kilómetros (186 millas) al suroeste de El Cairo, dijo el arqueólogo Mahmud Afifi, quien dirigió la excavación.
El descubrimiento formó parte de un cementerio que se remonta al periodo grecorromano y que contiene 14 tumbas.
"Es un descubrimiento único", dijo Afifi a The Associated Press, tras confirmar que los primeros exámenes indican que una momia se encuentra en el interior del sarcófago.
El sarcófago mide sólo un metro (tres pies) de largo y muestra a una mujer con una túnica larga, pañuelo, brazalete y zapatos, así como con un collar con cuentas. Unas piedras de colores en los ojos del sarcófago dan la impresión que está viva.
Afifi dijo que no se ha datado el nuevo descubrimiento aún, aunque el estilo de entierro indica que perteneció al largo periodo de dominio romano de Egipto, el cual duró siglos y empezó el año 31 antes de nuestra era.
El arqueólogo dijo que al principio pensó que se había topado con una tumba de un niño debido a su estatura diminuta, pero las decoraciones y rasgos demuestran que se trataba de una mujer.
Afifi dijo que no está claro quien fue la mujer, pero dijo que probablemente era rica y representaba a una integrante influyente de la sociedad, debido al esfuerzo que se tomó en elaborar el sarcófago.
Se han descubiertas momias de estatura diminuta en otras partes de Egipto, donde parecían ser importante en religiones locales en esos tiempos. Los arqueólogos también encontraron un bajo relieve de oro mostrando a los cuatro hijos del Dios egipcio Horus, otras máscaras de yeso de caras de mujeres, varios utensilios de arcilla y de cristal y algunas monedas de metal.

http://es.noticias.yahoo.com/11/20100412/twl-mor-cie-egipto-momia-1be00ca.html

ANTES DISCRIMINADAS, AGORA INNOVADORAS

2010-03-11T14:46:00.001Z

A discriminación da muller está presente en diferentes eidos dende a antigüidade. Por exemplo na Roma e na Grecia clásicas podemos observar o menosprezo que sufrían as mulleres por parte da sociedade ao non poder beber viño, ter vedada a súa preseza en comidas importantes, ter un cuarto restrinxido a elas e aos seus labores e ao non poder acceder á educación, xa que esta estaba restrinxida aos varóns, práctica que se mantivo vixente durante toda a Idade Media, período no que se defendía a visión que tivera Aristóteles da muller: ‘ser sumiso’.
A pesar de todos os obstáculos que tiñan as mulleres para achegarse á educación, ao longo da Historia, destacaron mulleres en diferentes épocas e ámbitos, por exemplo, a poetisa Safo, discriminada polo seu oficio e sentirse atraída polas mulleres, algo insólito na súa época; Hypatia, astrónoma admirada e envexada; que aturando as críticas por exercer de profesora e realizar numerosos estudos, sendo unha muller, inventou aparellos como o astrolabio, que foi moi importante para a astronomía. Baseouse nas afirmacións de Tolomeo para intentar desvelar algúns dos moitos misterios que agacha o Universo. Hildegarga de Eibingen foi unha filósofa da Idade Media que está considerada como a primeira representante do misticismo. Podemos citar tamén a Marie Curie, quizais a científica máis coñecida universalmente, por descubrir o radio. Aínda que estas mulleres están moi escondidas, contribuiron co seu gran de area a que a ciencia e outros campos evolucionasen.
Hoxe en día, a pesar de todos os esforzos e traballos levados a cabo, a muller continúa a ter dificultades para acceder ao ámbito laboral. O Goberno está a destinar subvencións ás empresas para que no seu cadro de persoal aparezan mulleres, moitas das cales, ao rematar os seus estudos superiores non encontran traballo. Isto débese a que teñen máis dificultades para conciliar a vida laboral e familiar. As empresas non adoitan fixarse nos currículos dos aspirantes a un posto de traballo. Mentres as mulleres rematan os estudos superiores cunha media de cualificacións superior a dos homes, son elas as que teñen máis dificultades para atopar emprego, debido a que as empresas, moitas veces, prefiren contratar a un home, indistintamente das cualificacións e experiencia que posúa para o posto que desexa desempeñar.
A muller galega, desenvolveu ao longo da Historia traballos tradicionais, xeralmente non valorados e desprezados, como o fiado, a agricultura, a olaría, a tintura, o arranxo de redes, o marisqueo, tarefas domésticas… Moitos destes traballo, tan diferentes entre sí, foron importantes para o campo da ciencia. A tradición oral permitiunos herdar das nosas nais e avoas receitas para facer infusións con herbas que até que elas nolas mostraron as descoñecíamos e non lles dábamos importancia, descoñecendo o seu nome. Grazas a estes coñecementos, hoxe en día, hai empresas que se dedican a fabricar medicamentos ecolóxicos, que se fabrican con plantas cultivadas previamente. Actualmente, nas Facultades de Medicina impártense clases para coñecer os beneficios das plantas mediciñais e dos productos ecolóxicos, coa finalidade de reducir o consumo innecesario de fármacos polos pacientes, que ademais de ter efectos secundarios, contaminan o medio ambiente. O baño María, empregado diariamente nos nosos fogares, naceu nos laboratorios químicos da man dunha alquimista, María a Hebrea.
A maior parte do persoal que traballa no marisqueo, nas industrias conserveiras e nas do conxelado, son mulleres. Mentres que a maioría de pescadores son varóns. Hoxe en día, estanse a desenvolver proxectos para que o sexo non delimite os traballos nos que unha persoa desexa exercer. Por exemplo, o proxecto Embárcate, rematado no 2007, promoveu o achegamento da muller aos barcos pesqueiros e o seu contrato por parte dos armadores.
Na actualidade, mentres algunha muller traballa como modeladora de poliéster ou de carpinteira naval, os homes están aprendendo a amañar os aparellos pesqueiros que adoitan amañar as mulleres, mentres elas manexan as redes de arrastre.
Aínda que o mercado laboral é complicado para unha muller, hoxe en día son moitas as que deciden innovar e crear novas empresas para comerciar productos ecolóxicos a partir de plantas mediciñais ou sacar ao mercado novas especies que nunca estiveron neste, como a anémona, o ourizo, a lapa ou a alga. Aínda que estas empresas teñen unha base asentada nos coñecementos tradicionais, o seu funcionamento está a ser moi prometedor, xa que contan con gran aceptación por parte da sociedade.
Agardo que en pouco tempo, grazas a todos os proxectos que se están a levar a cabo, todas aquelas mulleres que soñan con traballar en sectores onde a súa presenza é minoritaria, o poidan lograr, xa que as teñen as mesmas capacidades intelectuais ca os homes para poder desempeñar un cargo. Do mesmo xeito confío en que o salario da muller chegue a ser equiparable co do home, sendo os traballos iguais, non debe haber diferenzas entre ambos sexos.

Tania Vázquez García

55 mentiras sobre a lingua galega

2010-02-08T20:31:00.007Z

A presentación en Chantada dun libro que será empregado por máis dunha persoa como arma para defendernos dos continuos ataques que recibimos os galegos por defender a nosa lingua e os nosos dereitos.

Sen dúbida, un día moi especial para todos os galegos que nos sentimos orgullosos do noso patrimonio cultural.

Sen máis, felicitar aos compañeiros de mesa, que nos axudaron a botar unhas risas, nunha presentación moi alegre, fóra do común e moi especial.

http://www.facebook.com/video/video.php?v=102297379801540

pax, εἰρήνη, paz, pau, peace, paix, salaam, mir, fred, vrede...

2010-01-30T15:11:00.011Z

SI VIS PACEM, PARA BELLUM

"SE QUERES A PAZ, PREPÁRATE PARA A GUERRA", Esta máxima, atribuida xeralmente a Xulio César, pertence a Verguenio, que no seu libro, rei militaris se podía ler o seguinte fragmento:

"Igitur qui desiderat pacem, praeparet bellum" (libro III, prefacio, ano 390, aprox.)

PAX POTIOR BELLO

"A PAZ É MÁIS PODEROSA QUE A GUERRA"

SI VIS PACEM, PARA IUSTITIAM

"SE QUERES A PAZ, PREPARA A XUSTIZA"

Por que é xaneiro o primeiro mes do ano?

2010-01-05T12:41:00.004Z

Xano (Ianus) é un deus que tiña dúas caras mirando para ambos lados do seu perfil.

Xano era o deus das portas, os comezos e as fins. Por iso se lle consagrou o primeiro mes do ano, xaneiro (Ianuiarius). Represéntase con un bastón na man dereira e cunha chave na esquerda, elementos relacionados coas entradas ou cos porteiros: a chave para abrir e o bastón para afastar aos visitantes non desexados. Así, podemos observar que o nome deste deus está moi próximo as palabras porteiro (ianitor) e porta (ianua).
Podemos observar unha representación deste deus en moedas romanas moi antigas que os romanos empregaban para xogar ao caput aut navis (equivalente ao noso cara ou cruz).

Este deus foi chamado "divom deus", unha forma latina moi antiga que significaba "deus dos deuses".
Xano tamén recibíu o nome de "Principium Deorum", "deus do principio", tendo este termo un significado sagrado.
"PRINCIPIUM" escrbíase en grego ἁρχή. Así, XAno é o deus do principio (ἁρχή).
En grego esta palabra ten o sígnificado: "ser o primero". Permanece nesta o carácter sagrado orixinal que sinalaba ao deus como o principal do panteón, "deus dos deuses", O Primeiro Ser.

A casa grega

2010-01-04T11:59:00.003Z

Nun principio, os gregos facían as súas casas con adobes. Construíanse unas xuntas desordenadamente, e o número e a distribución dos cuartos obedecían aos accidentes e extensión do terreno do que dispuñan. A luz obtíñase a través das fiestras e claraboias sin cristais.
A miúdo contaban cun patio interior que proporcionaba luz e aireación aos cuartos que daban a este. As paredes exteriores eran tan vulnerables que os ladróns preferían facerlles un burato antes que forzar a porta de entrada.
Non eran casas demasiado cómodas nin agradables, pero eran suficientes para satisfacer as necesidades dos seus inquilinos que, xeralmente, pasaban a maior parte do día fora da casa, nos grandes espazos públicos ao aire libre.
No século IV a. C., os cambios políticos e económicos das cidades motivaron que os ciudadáns se desentenderan dos asuntos políticos e non participaran tanto na vida social. Por isto, cada vez houbo máis demanda de comodidades e espazos no interior das vivendas.
Finalmente, na época helenística, as casas comezan a ser máis luxosas. As casas das persoas acomodadas están feitas a base de materiais nobres.
Na casa grega, os cuartos distribúense arredor dun patio interior. As salas dedicadas a recibir visitas constan xeralmente dun vestíbulo e dun comedor, e adoitan estar na parte máis accesible da casa. O nome destes cuartos eran: andron (ἁνδρών), que significa ‘apartamento dos homes’. As mulleres e os nenos ocupaban o xineceo (γυναικών) máis afastada da rúa, o cal xeralmente estaba no piso superior.
Os mobles non eran complicados, e servían para unha vida social relativamente sinxela. Había baúis e diváns para comer ou dormir indistintamente. O θρόνος era un asento honorífico, reservado ao dono da casa ou ao hóspede máis distinguido. A mesa na que se servían as comidas era una especie de velador (τράπεζα).
Nos barrios populares a mayoría das casas eran moi pequenas e tiñan soamente una planta baixa con dous ou tres minúsculos cuartos. Os alimentos cociñábanse ao aire libre, sobre un braseiro, pois ata o século IV a. de C. as casas carecían de cociña.
Para coñecer mellor as casa gregas:

ERAN AS VIVENDAS ROMANAS TODAS IGUAIS?

2010-01-02T22:46:00.003Z

Como en todas as civilizacións, a clase social do cidadán marcaba o tipo de vivenda na que habitaba. En Roma existían dous tipos básicos de casa romana:
- A domus:

Vivenda unifamiliar con planta baixa e unha altura, ocupada por familias acomodadas. Ao lado desta atopábanse as tabernae, tendas ou almacéns que frecuentemente estaban alquilados.
A domus tiña varios espacios abertos:
- O atrium, un patio descuberto, provisto dun estanque para almacenar a auga da chuvia (impluvium). No atrium podíamos atopar:
- Os cubicula: cuartos con diferentes utilizacións.
- O lararium: altar para os cultos familiares.
- O tablinum: espacio destinado a recepción dos visitantes máis ilustres.
Ao lado do tablinum atopábase un corredor (andron ou fauces) que comunicaba o atrio cun segundo patio chamado peristylum.

O peristylum estaba rodeado de columnas e dun pequeno xardín decorado con estatuas. Neste podíamos distinguir:
- Os cubícula.
- O triclinium: comedor amoblado con tres leitos que formaban unha U, arredor dunha mesa circular.
- A culina: cuarto pequeno onde os escravos preparaban a comida.
- A exendra: cuarto dedicado á vida social familiar.

Algunhas domus tiñan un terceiro patio chamado viridarium no que había árbores frutais e un estanque ou piscina.

- A insula:

Bloque de pisos de vivendas de alquiler, onde se aloxaban as persoas con menos recursos económicos. Adoitaban ter tres pisos. Tiñan cuartos pequenos, con fiestras e pequenos balcóns. Accedíase a elas a través dun gran patio central, con escaleitras a diferentes alturas. Na parte inferior había tendas aberta cara a rúa, cunha altura onde vivía o comerciante.

E para rematar coñecendo algunha curiosidade máis sobre as vivendas romanas...:

As Saturnais, as nais do Nadal

2009-12-19T11:43:00.004Z

A palabra Nadal provén da palabra "Natividade", que vén do latín "Nativitatem", que significa "nacemento". O mundo relixioso aplícaa propiamente ao nacemento de Xesucristo. Esta festa en lingua inglesa chámase "CHRISTMAS", que quere dicir "Misa de Cristo" e é celebrada na mesma data.
Porén, se nos remontamos á cultura grecolatina, podemos observar que os antigos gregos e romanos celebraban por estas datas festividades, moi semellantes ás nosas, das que quedan varias tradicións.

Os romanos celebraban o 25 de decembro a festa "Natalis Solis Invicti" ou "Nacemento do Sol invicto", asociada ao nacemento de Apolo. O 25 de decembro é considerado o día do solsticio de inverno, e que os romanos chaamaron bruma; cando Xulio César introduciu no seu calendario no ano 45 a.C., o 25 de decembro debeu ubicalo entre o 21 e o 22 de decembro do noso Calendario Gregoriano. Desta festa, os primeros cristiáns tomaron a idea do 25 de decembro como data do nacemento de Xesucristo. Outro festival romano chamado Saturnalia, en honor a Saturno (deus da agricultura).Por esta celebración os romanos pospoñían todos os negocios e guerras.Esta festa seméllase ó noso Nadal, mesturado co Entroido.

As primeiras celebrábanse do 17 ao 23 de decembro á luz de candeas e antorchas, celebrábase o fin do período máis escuro do ano e o nacemento do novo período de luz, ou nacemento do Sol Invictus, coincidindo coa entrada do Sol co signo de Capricornio (solsticio de Inverno). Probablemente as saturnais fosen a festa da finalización dos traballos do campo, celebrada trala conclusión da sementeira de inverno, cando o ritmo das estacións lles deixaban a toda a familia campesiña, incluídos os escravos domésticos, tempo para descansar do esforzo cotián.

A duración constaba de sete días de buliciosas diversións, banquetes e intercambio de agasallos. As festas comezaban cun sacrificio no templo de Saturno (en principio o deus máis importante para os romanos), ao pé do outeiro do Capitolio, a zona máis sagrada de Roma, seguido dun banquete público ao que estaba invitado todo o mundo. Os romanos asociaban Saturno co deus prehelénico Cronos. Durante as festas saturnais, os escravos eran frecuentemente liberados das súas obrigacións e os seus papeis cambiados cos dos seus donos.

Oficialmente celebrábanse o día da consagración do templo de Saturno no Foro romano, o 17 de decembro, con sacrificios e un banquete público festivo. Pero esta festa era tan apreciada polo pobo, que de forma non oficial festexábase ao longo de sete días, do 17 ao 23 de decembro. As autoridades estatais víronse obrigadas ata a atender ao costume popular. A finais do século 1 d.C, as vacacións xudiciais prolongáronse definitivamente a cinco días.

Posteriormente, o nacemento do Sol e o seu novo período de luz foron substituídos polo nacemento do verdadeiro señor para a Igrexa: Xesús de Nazaret. E gradualmente os costumes paganos pasaron ao Día de Ano Novo, sendo asimiladas finalmente pola festa cristiá que hoxe en día se coñece universalmente como O Día do Nadal.

UNHA COMPARACIÓN MOI ACERTADA: A DESTRUCIÓN DA BIBLIOTECA DE ALEXANDRÍA-A SITUACIÓN DA LINGUA GALEGA

2009-11-20T15:00:00.001Z

Ollando no filme “Ágora” de Amenábar a bárbara destrución da Biblioteca de Alexandría por fanáticos cristiáns, inducidos polo seu bispo Cirilo coa anuencia do emperador romano, non fun o único en trasladar a escena á Galicia actual, pois hoxe estamos vivindo unha campaña aniquiladora semellante por parte dos nosos gobernantes contra a lingua (e cultura) galegas. ¿Como foi posible que cultos bispos coma o propio Cirilo –que chegou a santo e sería incluso proclamado Padre da Igrexa a fins do século XIX– inducisen á destrución pola destrución só porque as obras alí custodiadas non eran de cristiáns?

Aquela Alexandría era, antes de triunfar o fanatismo, un paraíso de tolerancia onde convivían xudeus, cristiáns, pagáns e mesmo xente descrida, como parece que era o caso da filósofa Hipatia, a protagonista. Sen dúbida foron moitos os espectadores que saíron do cine indignados por tal irreparable perda, aínda que non sei se todos trasladarían a súa indignación a hoxe, co noso idioma milenario ameazado pola acción mentireira dos intolerantes coa dirección asistida do propio Goberno galego.

Ollando aquela seita de fanáticos entrando a saco no templo do saber da Antigüidade disposta a estragar todo, foi inevitable a comparanza. Columnas e andeis polo chan, pergamiños e papiros voando… Cada papiro polo aire eran os folios dos nosos Cancioneiros medievais ciscados por unha ventá á ventoeira. Cada pergamiño rachado eran páxinas arrincadas das Cantigas de Santa María. Cada cacharela no patio eran as obras de Rosalía, Curros, Pondal, Castelao, Cunqueiro, Ferrín ou Rivas reducidas a borralla… Un coñecido intelectual galego dixo que calquera acción contra a lingua é como unha bárbara amputación no corpo humano. E deste noso Goberno só coñecemos amputacións no corpus da nosa lingua: a eliminación da proba de galego nas oposicións, a retirada de subvencións ós libros e ás traducións, as enquisas enganosas no ensino, as ‘galiñolas’, o desenterro da toponimia acastrapada… En fin, agora estamos na tensa espera da pira (¿funeraria?) final: o anunciado novo decreto relegador do galego no ensino e a derrogación da Lei de Normalización Lingüística. ¿Atreverase a facer o sumo sacerdote un acto “depurador” solemne na praza do Obradoiro ó estilo dos autos de fe de Filipe II? A Santa FAES reloucaría contemplando as labaradas, sen dúbida…

O templo do saber de Alexandría quedara convertido nunha corte de ovellas. Boa metáfora. Quizais sexa iso o destino pensado para Galicia: sen lingua, sen identidade, sen caixas… seremos coma ovellas. A san Cirilo de Alexandría non o salvou de ser xulgado pola Historia nin a súa suposta santidade, pois nela figura coma o destrutor de algo que hoxe sería Patrimonio da Humanidade (e tamén coma un dos primeiros antisemitas). Tristes méritos. ¡Que diferenza co outro san Cirilo, o Filósofo (século IX), tan ben querido polas nacións eslavas por ser o salvador e normalizador lingüístico das súas linguas minorizadas! Podendo escoller entre os dous Cirilos, os nosos gobernantes inclináronse polo inquisidor. Mágoa. Eu confésome devoto do outro, o Bo, o que non só lles predicou aos eslavos nas súas desprezadas linguas ágrafas senón que lles creou un alfabeto, o ‘cirílico’, para que as puidesen escribir. Crenzas relixiosas aparte, poderíase pensar en instituír na festividade dos santos Cirilo e Metodio, o 14 de febreiro, o Día da Normalización Lingüística das linguas ameazadas coma a nosa; tamén serviría para recordarlle á Igrexa en Galicia as súas obrigas lingüísticas cos seus fieis galegos.
XOSÉ MARÍA LEMA

A DERRADEIRA LECCIÓN DE HIPATIA

2009-11-18T21:08:00.003Z

Marzo do 415

Hoxe visitei de novo a Hipatia. Na ágora central de Alexandría había moitos cristiáns que con moita ira rompían todo o que estaba ó seu redor, sen deixar nesta praza ningunha estatua relixiosa.
Cando cheguei ó edeficio onde Hipatia impartía as súas leccións, observei que aínda non chegara ningún alumno, do cal me alegrei porque así puiden falar con ela. Pouco a pouco foron chegando Orestes e algúns alumnos máis, que anunciaban a inseguridade da cidade e que lle aconsellaron a Hipatia converterse ó cristianismo para non ter problemas con Cirilo, quen a acusaba de meiga, pero esta negouse. Eles aconselláronos non saír da estancia.
Non tardamos en escoitar como un grupo de cristiáns enfurecidos petaban á porta. Intentei convencer a Hipatia para que se escondese nun pequeno armario que había na estancia, pero esta negouse, dixo que prefería dar a cara e saber de que a acusaban en realidade.
Cando abriu a porta un grupo Conta como un grupo de cristiáns atolondrados, impetuosos e violentos precipitáronse sobre ela e obrigárona a saír do edificio sen darlle explicacións. Hipatia, con bágoas nos ollos despediuse de todos nós, mentres a berros lles pedíamos clemencia.

Porén, os cristiáns miráronnos e ameazáronnos con correr a mesma sorte. Golpeárona, espírona e arrastrárona pola cidade ata o templo Cesáreo, onde a cortaron con buguinas afiadas ata a súa morte. Despois, despezárona e queimárona nun lugar chamado Cinaron.

Nunca poderei esquecer este día tan tráxico...:(
Regreso para Galicia, a miña era, na que estes asasinatos están prohibidos e podemos gozar de liberdade de expresión e relixiosa.

HIPATIA (Ὑπατία)

2009-11-06T14:10:00.007Z

Corre o ano 400 d.C.
Hipatia

A situación de Alexandría no ano 391 d.C.

Hipatia é unha científica, filósofa neoplatónica e mestra, que contribúe ó desenvolvemento das Matemáticas e a Astronomía, basándose nos pensamentos de Aristarco de Alexandría.
Seu pai, Teón de Alexandría, quería construir un ser humano perfecto, polo que Hipatia, na súa adolescencia viviu moi controlada. Con seus pa escribiu numerosos tratados, que se poden atopar na biblioteca de Alexandría.

Teón e Hipatia

Ten fama internacional, polo que numerosos alumnos de diferentes partes do mundo se dirixen até Alexandría para poder disfrutar das súas clases.
Entre os seus alumnos (que eran de diferentes relixións) podo destacar Orestes e Sinesio de Cirene, os cales teñen algúns escritos, nos que recollen explicación da súa mestra.

Hipatia realizou numerosos experimentos e inventou un aparello para destilar auga, un pinómetro graduado para medir a densidade dos líquidos e un nivelímetro para medir o nivel da auga.

Hipatia é pagá, e a pesares de que os cristiáns aumentaron en Alexandría nos últimos anos, esta non desexa converterse ó cristianismo.
No 391 a biblioteca de Alexandría foi destruída a mans dos cristiáns que se rebelaron contra os pagáns.

Chegada dos cristiáns a ágora de Alexandría.

Hipatia intentou salvar todos os manuscritos que escribira con seu pai da biblioteca, antes da revolta cristiá, para evitar o seu estrago:

Algúns poetas dedicáronlle poemas a Hipatia, por exemplo Palladas:
'Oταν βλέπω σε, προσκυνῶ, καὶ τοὺς λόγους,

τῆς παρθένου τὸν οἶκον ἀστρῷον βλέπων,
εἰς οὐρανὸν γὰρ ἐστι σοῦ τὰ πράγματα,
Ὑπατία σέμνη, τῶν λόγων εὐμορφία,
ἄχραντον ἀστρὸν τῆς σοφῆς παιδεύσεως.

A tradución:
"Reverenciada Hipatia, ornamento del saber,
estrella inmaculada de sabia formación,
cuando os veo a ti y a tu discurso,
yo te adoro mirando al hogar celestial de la Virgen,
porque tus quehaceres están en el cielo."

Tamén aparece citada nalgunhas obras:
"Había una mujer en Alejandría que se llamaba Hipatia, hija del filósofo Teón, que logró tales alcances en literatura y ciencia, que sobrepasó en mucho a todos los filósofos de su propio tiempo. Habiendo sucedido a la escuela de Platón y Plotino, explicaba los principios de la filosofía a sus oyentes, muchos de los cuales venían de lejos para recibir su instrucción."
Sócrates Escolástico.

MACEDONIA DESPOIS DA CONQUISTA ROMANA

2009-11-05T14:45:00.004Z

Corre o ano 168 a.C.

Provincia romana de MAcedonia

Hai uns meses, chegou a Grecia un gran exército de soldados romanos, que iría en aumento co paso das semanas.
Este exército está conseguindo anexionar Grecia ó seu Imperio.
Eu agora estou en Macedonia, reino que foi dividido actualmente en catro repúblicas por Roma, xa que en Roma está gobernada por unha República.
Os romanos estableceron a provincia de Macedonia que foi creada no 146 a.C. As súas fronteiras esténdense até o Mar Adriático polo poñente.

Para coñecer o imno de Macedonia:

Μακεδονία ξακουστή
του Αλεξάνδρου η χώρα,
που έδιωξες τους βάρβαρους
κι ελεύθερη είσαι τώρα!

ήσουν και θα ΄σαι ελληνική,
ελλήνων το καμάρι,
κι έμεις τα Ελληνόπουλα,
σου πλέκουμε στεφάνι.

Οι Μακεδόνες δεν μπορούν
να ζούνε σκλαβομένοι,
όλα και αν τα έχασαν
η λεφτεριά τους μένει!

Pasado ó noso alfabeto:

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΞΑΚΟΥΣΤΗMAKEDONIA XAKUSTI

Makedonia xakusti,
tu Alexandru i jora,
pu edioxes tus varvarus,
ki elefteri ise tora!

isun ke tha se eliniki,
ellinon to kamari,
ki emis ta Elinopula,
su plekume stefani!

i Makedones den borun
na zune sklavomeni,
ola ke an ta ejasan
i lefteria tus menei!

e... en castelán:

MACEDONIA FAMOSA

Macedonia famosa
país de Alejandro,
Que echaste a los bárbaros,
y ahora eres libre.

Fuiste y serás griega,
y los griegos están orgullosos de ti,
y nosotros, los niños griegos,
hacemos una corona para ti

Los Macedonios no pueden
vivir esclavizados,
podrán perder todo
pero les queda la libertad

Mañá darei un salto no tempo, até a nosa era, para intentar coñecer a Hipatia.

VIAXE NO TEMPO, SALAMINA, ENCONTRO CON EURÍPIDES (Ευριπίδης)

2009-11-04T14:33:00.003Z

CORRE O ANO 408 a.C.

Eurípides é un importante e coñecido autor de traxedias.
Durante a súa infancia tivo lugar a Segunda Guerra Médica. De raparigo foi copeiro dun grupo de danzantes, moi relixiosos, polo que a súa educación foi convencional. En 466 a. C. cumpriu dous anos de servizo militar. Odia a política e é amante do estudo, para o que posúe a súa propia biblioteca privada. Durante un tempo estivo interesado pola pintura, coincidindo co apoxeo do pintor Polignoto en Atenas. Tivo dúas esposas, chamadas Melito e Quérile ou Quérine.
Foi amigo de Sócrates, o cal, só asistía ao teatro cando se representaban obras de Eurípides.
Nas traxedias de Eurípides, aparta ás mulleres do modelo tradicional e amosa un pensamento avanzado.
Hoxe, decepcionado polos acontecementos da súa patria, implicada na interminable Guerra do Peloponeso, retirarase á corte de Arquelao I de Macedonia.
Para coñecer máis datos sobre Eurípides:

Visitando Salamina, cheguei a unha ágora, onde encontrei un émporion ou mácellon (mercado de alimentos), no que merquei algunhas provisións para os días posteriores.
Ó saír deste mercado paseei de forma tranquila pola praza, reparando na beleza das esculturas de deuses que se erguían nos diferentes recantos da ágora.
Diante da estatua de Atenea, un home, que dixo chamarse Georgios, oraba con gran devoción. O home ó verme, chamoume polo nome, abandoando as súas pregarias. Eu non me din por aludida, xa que niguén me reclama nunca por estas terras. Porén el acercóuseme e asegurou coñecerme. Moi estranada, intentei explicarlle que era estranxeira e que non o coñecía de nada. Lucía un himation distintivo, que o identifica cun mestre.
Eu intentei facer memoria, pero non lembro a ese home, penso que nunca o coñecín nin o vin. Podería ser un erro, pero como coñece o meu nome?
Finalmente, Georgios, moi indignado pola miña actitude, despediuse moi amablemente e case ríndose da miña pouca memoria. Quen pode ser el???

Morre Alexandre Mágno (Μέγας Αλέξανδρος)

2009-11-03T14:50:00.006Z

Onte, 13 de xuño do 323 a. C., Alexandre morreu no palacio de Nabucodonosor II de Babilonia. Tiña 32 anos. Eu penso que este foi envelenado por Yolas, fillo de Antípatro, que é copeiro de Alexandre; nun banquete organizado polo seu amigo Medio de Larisa o 2 de xuño. Nel participaron numerosas personalidades importantes, unha das cales me describiu como o copeiro botou un líquido moi estrano na copa de Alexandre, e acontinuación lle fixo unha seña de complicidade. Ademais alexandre estaba enfermo de malaria, o que puido contribuir á súa morte.
Os xenerais vendo a delicada saúde do rei decidiron permitirlles ós soldados que visen ó seu rei vivo por derradeira vez. Este recibimento foi moi emotivo, xa que o rei lles facía señas de recoñecemento coa mirada e coas mans.

O seu imperio foi dividido entre os seus xenerais (Antipatro, Antígono, Tolomeo e Lisímaco) como se pode apreciar no seguinte vídeo:

O corpo de Alexandre colocouse nun sarcófago antropomorfo de ouro, que se puxo á súa vez noutro ataúde de ouro e cubriuse cunha capa púrpura. Puxeron este ataúde ó lado da súa armadura nun carruaxe dourado que tiña un teito abovedado soportado por peristilos xónicos. A decoración do carruaxe era moi luxosa e foi descrita por Diodoro con gran detalle:

El féretro era de oro y el cuerpo que contenía estaba cubierto de especias preciosas. Los cubría un paño mortuorio púrpura bordado en oro, sobre el cual se exponía la panoplia de Alejandro. Encima, se construyó un templo dorado. Columnas jónicas de oro, entrelazadas con acanto, sustentaban un techo abovedado de escamas de oro incrustadas de joyas y coronado por una relumbrante corona de olivo en oro que bajo el sol llameaba como los relámpagos. En cada esquina se alzaba una Victoria, también en noble metal, que sostenía un trofeo. La cornisa de oro de abajo estaba grabada en relieve con testas de íbice de las que pendían anillas doradas que sustentaban una guirnalda brillante y policroma. En los extremos tenía borlas y de éstas pendían grandes campanas de timbre diáfano y resonante. Bajo la cornisa habían pintado un friso. En el primer panel, Alejandro aparecía en un carro de gala, «con un cetro realmente espléndido en las manos», acompañado de guardaespaldas macedonios y persas. El segundo representaba un desfile de elefantes indios de guerra; el tercero, a la caballería en orden de combate, y el último, a la flota. Los espacios entre las columnas estaban cubiertos por una malla dorada que protegía del sol y de la lluvia el sarcófago tapizado, pero no obstruía la mirada de los visitantes. Disponía de una entrada guardada por leones de oro. Los ejes de las ruedas doradas acababan en cabezas de león cuyos dientes sostenían lanzas. Algo habían inventado para proteger la carga de los golpes. La estructura era acarreada por sesenta y cuatro mulas que, en tiros de cuatro, estaban uncidas a cuatro yugos; cada mula contaba con una corona dorada, un cascabel de oro colgado de cada quijada y un collar incrustado de gemas.

Mary Renault, Alejandro Magno, pág. 2.

A FUNDACIÓN DE ALEXANDRÍA

2009-11-02T14:44:00.010Z

Corre o ano 324 a.C.
Alexandre Magno fundou unha nova cidade, no ano 331 a.C. á que decidiu dar o seu nome, Alexandría.
Esta cidade medrou en poucos anos grazas á comercio cara Grecia. Ten unha importante biblioteca, na que se poden atopar numerosos papiros, que conforman volumes. Estes posúen información das diferentes ciencias. Nela pódense ver obras de Homero e Plausto, entre outros escritores importantes; ademais de tratados e estudos.
As obras están colocadas por temática. Nos arcos da biblioteca, que dan paso a un corredor con numerosos estantes pódense ver escritos en grego a ciencia á que pertencen os volumes dese corredor. A biblioteca actualmente ten arredor de 700.000 volumes.

papiro

Ademais, un dos monumentos descados da cidade é un faro, que está moi preto dun pequeno embarcadoiro. Este ten un tamaño descomunal.

Nunha das ágoras desta cidade pódense ver estatuas de deuses e numerosos edificios con esbeltas columnas pintadas con cores vivas e douradas, uns son templos, outros mercados e o que se atopa á dereita da ágora, un palacio de xustiza.
Ágora de Alexandría.
Unha das imaxes que máis me chamou a atención poló seu tamaño foi a de Serapidos, que se atopa no interior do edificio máis fermoso que rodea a praza:

Alexandre consigue conquistar e gobernar o maior Imperio da actualidade:

Un día tráxico en Macedonia

2009-11-01T22:12:00.002Z

Corre o ano 337 a.C.
Filipo II
Filipo II divorciouse de Olimpia. A súa intención é volver casar cunha nobre macedonia. Para calmar o descontento dos nobres de Molosia (de onde era Olimpia), tramou un matrimonio de conveniencia entre a súa propia filla Cleopatra e un irmán de Olimpia (é dicir, un tío de Cleopatra) que era rei vasalo en Molosia.

Para a voda organizaron grandes festas en Pella (capital de Macedonia). Desde o amencer avanzaron en procesión solemne as estatuas dos doce deuses sentados en tronos luxosos moi adornados. A estatua número trece era a efixie do grande Filipo. Houbo un grande banquete e a continuación todos se dirixiron ao teatro para terminaren alí o agasallo. Chegou Filipo que se vestira de branco para a ocasión e cando se dispuña a entrar no recinto abalanzóuselle un novo nobre macedonio e feriuno nun costado. Morreu ao instante alí mesmo. Eu dende unha bancada próxima vin como o nobre limpaba a daga que ferira a Filipo e presumía orgulloso do seu cruel acto. O asasino chamábase Pausanias e dixo que fora unha vinganza persoal.

ATENAS

2009-10-31T14:59:00.003Z

Corre o ano 342 a.C.

Atópome na acrópole de Atenas.

Dende aquí pódese ver a praza ateniense, que ó igual que os edificios da acrópole está adornada por unhas construcións cubertas de ouro e pintadas cunhas cores moi fortes. Esta praza é rectangular e está rodeada de marabollosos templos, palacios de xustiza e outros edificios públicos, comercios, unha sala de conceros e un ximnasio.
Pola praza pasean moitas persoas vestidas con túnicas pintorescas,semellantes á miña. Algúns levan espadas, outros xerras na cabeza e puiden observar que un deles leva un papiro ddebaixo do brazo dereito.
O edificio máis bonito da acrópole é sen dúbida o Partenón, que debido á súa maxestuosidade se pode ver dende moitos lugares distintos da cidade.
No interior deste templo hai unha estatua da deusa Atenea, de 12m de altura. O templo foi construido por orde de Pericles. O friso está decorado con escenas de loitas de centauros, animal que, para os gregos simboliza ó pobo persa e con momentos da disputa entre Atenea e Posidón, que remata gañando Atenea.
Hoxe estase a celebrar a procesión das Panateneas, festividade que se realiza cada catro anos, en honra a Atenea.
Abre a procesión a curia sacerdotal, que se detén diante do pórtico oriental do Partenón. A continuación unha serie de rapazas, que durante catro anos bordaron unha túnica para a deusa, entrégana como ofrenda. Esta túnica era moi longa e tiña moitísimo traballo eu penso que as fábricas que se dedican, na nosa era ó tecido non son capaces de elaborar un manto tan fermoso.
O partenón:

Hoxe tamén visitei o Monte Areópago. Aquí o Tribunal Supremo de Atenas pronuncia as súas sentencias en caso de asesinato. Dende aquí pódese ver o gran templo do deus ferreiro, Hefesto.

Para obter máis información sobre a acrópole:
- Los tesoros perdidos de la humanidad: Grecia. Colección Océano Multimedia.
- Lugares monumentales conocidos por la UNESCO patrimonio de la humanidad: Grecia. Colección Océano.

DELFOS

2009-10-30T14:57:00.005Z

7 de marzo do 354 a.C.

O 7 de marzo é o día propio para consultar o oráculo.

Os gregos pensan que poden enterarse do futuro a través do famoso oráculo de Delfos, templo situado nunha ladeira do Monte Parnaso, en Delfos. O deus do oráculo é Apolo que se comunica a través da sacerdotisa Pitia, que se senta sobre un trípode recuberto con pel da serpe Pitón (matada por Apolo), sobre unha abertura que hai na Terra, dentro do templo. Deste burato emanan uns gases narcóticos que embriagan á sacerdotisa, para que poida ser a voz de Apolo. A contestación era tan ambigua ou incombrensible que facía falla que os sacerdotes a interpretasen. Moitos xefes de Estado, non se atreven a declarar a guerra, ou tomar decisións importantes, antes de consultar o oráculo. Os sacerdotes de Apolo funcionaban como diplómaticos e asesores, con amplios coñecementos de xentes e países.
Antes da consulta, Pitia e os seus sacerdotes purifácanse na fonte Castalia. A continuación faise unha procesión ata o templo de Apolo. A pitonisa, axudada polas sacerdotisas do templo queima ramas de loureiro, descende ata a parte máis sagrada, chamada Háditor. Á consulta súmase todo o pobo grego, xa sexan inimigos ou amigos do consultante.
A procesión iniciase no punto máis fondo da comarca sagrada. Os peregrinos parten con ramas de loureiro e coas ofrendas (ouro e metais preciosos). O camiño que conduce ó templo está rodeado de estatuas de deuses en tamaño sobrenatural.
Atenas ofrendou a Apolo o botín da batalla de Maratón.
O friso do templo está decorado con escenas da loita de Teseo contra as amazonas e coas fazañas de Hércules. Na parte frontal do templo pode lerse a inscripción: COÑÉCETE A TI MESMO!, que significaba que o ser humano nunca debe pensar que é algo máis que un ser humano, e que ningún ser humano pode escapar do seu destino.
Ós pes deste templo está a casa do tesouro de Siracusa.
En Delfos tamén se celebran os Xogos Píticos cada 4 anos, nos que ademais de modalidades deportivas como o pentatlón e carreiras de carros, teñen espazo para a música e a poesía.
Delfos tamén posúe un precioso anfiteatro bastante coñecido.

Para coñecer máis datos sobre Delos, pódese ver o documental:
Lugares monumentales conocidos por la UNESCO patrimonio de la humanidad: Grecia. Colección Océano.

Macedonia

2009-10-29T15:06:00.003Z

Corre o ano 355 a.n.E.
Acabo de chegar a Macedonia.

No 356 a.C Filipo subiu ao trono de Macedonia con vinte e dous anos, co nome de Filipo II. É un excelente xinete, grande nadador e un soldado moi sufrido en campaña. Casou con Olimpia, princesa de Epiro, e tivo un fillo, Alexandre.

Filipo acaba de conquistar a cidade de Crenidas, (á que bautizou co seu nome chamándoa Filipos ou Filípolis) preto da costa do mar Exeo, na beira do río Hebro e alén da zona mineira do monte Panxeo. Desde esta cidade pode ter o control absoluto da produción de ouro e a partir dese momento, Filipo pode acuñar neste metal e deixar de lado a prata que patrocinaban outras cidades.

Hai 4 anos que Filipo II (Φίλιππος) accedeu ó poder. O seu principal obxectivo é unificar todas as polis gregas.
O seu primeiro cometido foi organizar un bo exército, competente, disciplinado e numeroso, capaz de se enfrontar cos máis grandes pobos.
Para isto o rei abasteceuno con:
- casco.
- coiraza de coiro.
- escudo pequeno e redondeado.
- espada curta.
- lanza de 6 metros e medio, chamada sarissa. É famosa esta lanza, a máis longa e pesada que se coñece.

Este exército componse de:
- cabaleiría pesada (formada pola nobreza). Os reis macedonios posúen unha tropa de xinetes nobres que forman a súa escolta, chamados hetairoi (compañeiros do rei). Filipo organizou ó seu modo esa cabaleiría e deulles a todos as mesmas armas: coiraza metálica, xavelina e sabre. Eran en total 800 homes, e a súa especialidade era a carga frontal.
- cabaleiría lixeira. Era a encarregada de iniciar o combate e apoiar á falanxe atacando os flancos inimigos.
- infantaría (formada pola masa do pobo).
- falanxe (onde estaban os homes máis robustos). Está formada por guerreiros armados con lanzas, que entran en combate de forma frontal e sen separar as liñas. Con Filipo adquiriron tanta importancia que os denomina pezetairoi (compañeiros a pé do rei).

MORREU SÓCRATES!!!

2009-10-28T14:33:00.002Z

Ya su!
Corre o ano 399 a.C.
Sócrates foi condenado a morte. Este filósofo contaba con numerosos contemporáneos en contra dos seus pensamentos, xa que, defendía a inexistencia dun deus como figura. Así, hoxe foi acusado de despreciar ós deuses e de alexar os pensamentos da xuventude da democracia.
A morte de Sócrates.

Platón recolleu por escrito a defensa de Sócrates (unha forte reivindicación de toda a súa vida) no xuizo que tivo lugar este luns. A sentencia levouse a cabo, a pesares de que contou cunha escasa maioría. Cando, dacordo coa práctica legal de Atenas, Sócrates fixo una réplica irónica á sentencia de morte do tribunal propoñendo pagar tan só unha pequena multa dado o escaso valor que tiña para o Estado un home dotado dunha misión filosófica, enfadou tanto ó xurado que éste volveu a votar a favor da pena de morte por unha abultada maioría. Os amigos de Sócrates planearon a súa fuxida da prisión pero preferiu acatar a lei. Pasou os seus últimos días cos seus amigos y seguidores, como queda recollido na obra Fedón de Platón, e esta noite cumpriu a súa sentencia bebendo unha copa de tósigo preparado con cicuta seguindo o procedemento habitual de execución "suicida". As súas derradeiras palabras foron irónicas ou sarcásticas: «acórdate de comprar un galo para Asclepio».
Para ver o xuízo de Sócrates, acompañando a Sofía, a protagonista do libro "O mundo de Sofía", que estaba a ler para filosofía, antes de viaxar a Grecia:

ARISTOCLÉS (PLATÓN)

2009-10-27T14:37:00.003Z

Ya su!
Ano 409 a.C.

PLATÓN (á esquerda) acompañado de Aristóteles (dereita).

Hoxe visitei a Aristoclés, coñecido polo seu alcume Platón (Πλάτων), algo moi común actualmente en Grecia, onde moitos varóns teñen un.
Xa dende mozo, Platón achegouse a Sócrates, filósofo do que se amosan rasgos no pensamento de Platón. Despois da morte do seu mestre, Platón refuxiouse en Mégara, e máis tarde no sur de Italia, onde coñeceu ao filósofo pitagórico Arquitas de Tarento.
Platón foi desterrado de Sicilia por intentar influir na política de Dionisio I, que o desterrou. Posteriormente, Platón foi vendido como escravo, afortunadamente, a súa ama recoñéceo e liberouno moi pronto. Recoñeceu pasalo moi mal vivindo como un escravo, xa que despois de que á súa ama o recoñeceu obrigaba ó resto dos escravos a realizar as tarefas deste; algo que lle parecía moi inxusto e triste.

No ano 387 fundou a primeira escola filosófica, a Academia. Este nome chamoume a atención porque nós acostumamos designar co nome de academia a unha sociedade que ten como principal obxectivo a ensinanza.
Anos despois volveu a mudarse a Siracusa, xa que Dioniso I falecera e pretendía establecer os seus ideais políticos, pero isto non foi posible.
O ideario de Platón:

Agora está a escribir unha obra, as "Leis", que trata da preocupación fundamental: a política. Dita obra califícaa como a mellor e máis completa.
O seu discípulo máis famoso é Aristóteles.
O mito da caverna de Platón é moi coñecido, neste vídeo está explicado detalladamente:

SÓCRATES

2009-10-26T20:45:00.007Z

Ya su!
Corre o ano 409 a.C.
SÓCRATES

Hoxe viaxei no tempo para poder coñecer a Sócrates, un filósofo moi importante da Grecia Antiga. Non escribe ningún texto, debido a que é analfabeto. Porén algúns textos dos seus discípulos (Platón, Aristóteles e Xenofonte), fan referencia ó seu mestre.

Serviu como soldado hoplita na Guerra do Peloponeso (na batalla de Potidea) e nas batallas de Delio e Antípolis, do que se mostra moi orgulloso, xa que é recoñecido polos seus concidadáns polo valor e a resistencia física mostrada.

Exerce unha enorme influencia sobre o pensamento do seu tempo. Sócrates amosa unha visión que sorprende enormemente ó pobo ateniense: argumenta que os escravos teñen a mesma capacidade de razonar que os homes, polo que ten moitas conversas con eles, nos que os fai razonar e lles pregunta as súas opinións sobre temas de actualidade.
A súa frase máis polémica e discutida entre os seus coñecidos é: "Só sei, que non sei nada". Os seus alumnos, non comprenden como unha persoa tan sabia pode dicir isto, xa que o oráculo de Delfos anunciou que era o home máis sabio do mundo. Sócrates explicoume que el emprega esta frase porque co paso do tempo dáse de conta de que existen numerosas preguntas para a que non pode obter resposta.

Mañé intentarei falar cun dos seus discípulos máis traballadores e de máis sona: Platón.
Para coñecer algo máis sobre a vida de Sócrates:

Ata mañá!

NOVAS BATALLAS

2009-10-25T14:03:00.004Z

KALIMERA!!!
Corre o ano 404 a.C.

Hoxe puiden ver a derradeira batalla da Guerra do Peloponeso, na que se enfrontaban Atenas, que colleu o diñeiro da Liga délica, contra Esparta. Atenas intentou resistir até o último momento e mesmo lle ofreceu o dereito de cidadanía ós samios, que foron os seus guerreiros máis fieis e consolidou as súas fortificacións. Porén o bloqueo marítimo e terreste ó que estaba sometida e a fame, fixo que se rendese esta mañá. Isto supón, que Atenas ten que desfacer os Muros Longos e as fortificacións do Pireo (embarcadoiro máis importante de Atenas) e disolver a Liga de Delos. Do mesmo xeito vese ofrigada a licenciar a súa flota, agás doce naves.
O xerenal Pericles (Περικλῆς) “rodeado de gloria”, morreu no 429, xa comezada esta guerra.

Muros Longos que rodean Atenas e a unen co Pireo

Para coñecer máis detalles sobre esta guerra:

2009-10-24T14:36:00.004+01:00

Kalimera!

Muros longos

Todos os cartos que doaron as cidades que desexaban formar parte na Liga délica, están sendo empregados pola cidade de Atenas para construir unhas murallas dende a cidade até o embarcadoiro, coñecidas co nome de Muros Longos (Μακρά Τείχη). Estes muros provocarán a famosa Guerra do Peloponeso.

VISITA A UNHA NOVA ILLA, DELOS (Δήλος)

2009-10-23T14:43:00.003+01:00

YA SU!
CORRE O ANO 477 a.n.E.
Delos

Delos é un dos lugares máis sacros de Grecia. A relixión grega di que emerxeu agarrada polo tridente de Posidón, pero foi unha illa flotante ata que Zeus a atou con cadeas ao fondo do mar, para convertela nun lugar seguro para Leto, ao abrigo dos celos de Hera, para o nacemento de Apolo e Ártemis. Como lugar de nacemento de Apolo é un dos lugares nos que se rende culto a este deus.
Neste ano Atenas escolle Delos como sede para chegar a un acordo e combater a Persia ou a outros pobos inimigos. Todas as cidades que o desexen poden participar neste pacto, para o que deben ceder unha determinada cantidade de diñeiro. Se algún pobo ataca a unha destas cidades, o resto das polis que asinaron esta unión defenderán cos seus exércitos á cidade atacada.
A idea parece moi boa, pero intentarei ver as causas polas que fracasou.

E... para ver publicidade que anima a participar na Liga de Delos:
http://www.youtube.com/watch?v=HHxbadZ8caA

Ó chegar os turistas somos recibidos na ágora dos Competaliastas, do nome dos Compitalia, divindades romanas honradas polos escravos e os libertos.
Da ágora dos Competaliastas, a vía procesional conduce ao santuario de Apolo, precedido dun propileo en ruínas. Sobre unha vasta explanada na que se poden catro templos consagrados ao deus. Alí álzase un estatua colosal que o representa.
Entre todos estes edificios destaca pola súa beleza o óikos dos naxios, edificio sacro con planta rectangular con oito columnas no centro.
Saúdos!!!

UN DÍA CON PITÁGORAS

2009-10-22T14:58:00.003+01:00

YA SU!
CORRE O ANO 484 a.C.
Samos

Hoxe decidín cambiar de illa para visitar a de Samos. Nela naceu o matemático e filósofo grego que ten gran sona en Grecia, polo seu teorema, ó que dá nome. Actualmente, Pitágoras vive nunha zona do Lacio, pero este mes está de vacacións na súa cidade natal. en "Italia" ten unha escola na que imparte clase a mozos e mozas, sen discriminar sexo, raza ou relixión.
Pitágoras

Ademáis de postular o teorema de pitágoras, moi importante para o ámbito matemático, este tamén realizou outros traballos e descubrimentos que se poden clasificar en distintos campos:
- é o introdutor de pesos e medidas.
- descobre a teoría musical, algo moi importante para os músicos, pero que algunhas veces nos creou dores de cabeza..., porén as súas explicacións son claras e precisas, referíndose moito ás matemáticas, que as considera fundamentais para ser un bo músico.
- inventou a xeometría e a aritmética teórica.
- é o primeiro en soster a forma esférica da terra e en falar de "teoría filosófica" e de "filósofos".
- postulou o baleiro, algo revolucionario nesta época, e polo que moitas persoas cren que está louco.
- intenta canalizar o fervor relixioso en fervor intelectual e usa o raciocionio e a definición.
- considerar que o universo é unha obra só descifrable por medios matemáticos.
Penso que Pitágoras postulou moitas cousas interesantes e que permanecen vivas na actualidade.

SAFO, UNHA POETISA POPULAR

2009-10-21T20:29:00.005+01:00

Ya su!
Corre o ano 556 a.C.
Hoxe abandoei de mañá cedo Mileto, a cidade da filosofía, ou iso parece, xa que nela naceron os tres primeiros filósofos de sona internacional.
Lesbos

Cheguei a unha illa bastante grande que ten por nome Lesbos, na cidade de Mitilene vive a poetísa máis importante da Grecia clásica, Safo.

Safo

Safo dedícase a ensinar poesía a un grupo de mozas aristocráticas ás que lles dedica habitualmente cantos nupciais, pero hoxe tiven eu a oportunidade de que me dedicase a min un fermoso poema.
O seu irmán, Carasso, ó que lle ten grande aprecio é comerciante, pero este namorouse dunha moza en Exipto, o que lle supón á familia case a ruína e unha forte dor. Isto púideno advertir nalgúns dos poemas que Safo me amosou nuns libros de papiro moi coidados, neles, Safo pídelle a Afrodita o regreso de Carasso, xa que non quere que case coa moza que coñeceu en Exipto:
Doradas Nereidas haced que mi hermano regrese aquí, indemne.
Que todo cuanto su alma desea se realice menos este proyecto...
Que sea el goce de sus partidarios
que sea el quebranto de sus adversarios
que no sea para nosotros motivo de ignominia y que participemos siempre de sus honores.
Que olvide mis furores y las duras palabras de reproche con las que abatí su deseo, más duras para mí de pronunciar que para él oírlas.
Que regrese, y en medio del contento de sus conciudadanos, familiares y amigos, que se olvide de la que nada vale.
Si en verdad desea hallar compañera
haced que ésta, sea digna de su lecho
¡Y tú, oscura perra!
Consíguete otra presa, arrastrando tu hocico por la sucia tierra del bajo Egipto...

Safo casou con Cercila de Andros e tivo unha filla de nome Cleide, a cal lle dedicou algúns poemas moi fermosos:
Tengo una hermosa hija
Que tiene para mí
La esplendente belleza de una flor de oro,
Mi amada Kleis,
A la que no cambiaría por todas las riquezas de Lidia,
Ni tan siquiera por la hermosa Lesbos.

Saúdos!

UN DÍA CON ANAXÍMENES (Άναξιμένης)

2009-10-20T15:51:00.002+01:00

Ya su!
Corre o ano 537 a.C.
Anaxímenes

Hoxe despraceime ata a casa de Anaxímenes, que se atopa nun pequeno outeiro de Mileto. Esta ten un patio interior rectangular, rodeado de todas os cuartos da casa. Dito patio é moi luminoso e ten no centro un altar, onde realizan os sacrificios ós deuses.
Para observar máis de preto as estancias dunha casa grega:

Anaxímenes está dacordo coas teorías do seu contemporáneo Anaximandro, aínda que engade algúns datos novos e curiosos. Anaxímenes pensa o seguinte:
- A orixe de todo é a auga.
- A auga é aire condensado, que surxe ó chover e, cando se condensa máis convértese en terra.
- O lume é aire diluído.
- Hai unha materia que constitúe a base de todos os cambios que acontecen na natureza, que é o ar.
- Para que exista vida ten que haber aire, terra, auga e lume; pero principalmente o primeiro.
E...para coñecer mellor a Anaxímenes:

Ya sas!

UNHA VISITA ESPECIAL

2009-10-19T17:50:00.003+01:00

Corre o ano 533 a.C.
Anaximandro
Hoxe despraceime até a residencia de Anaximandro (Ἀναξίμανδρος), un dos máis famosos filósofos presocráticos gregos da antigüidade. Ademais este é coñecido actualmente por ser matemático, astrónomo, xeógrafo e político grego.
A pesares de que se preocupa polos cambios que se producen na natureza, as súas ideas son moi diferentes ás de Tales, xa que pensa que o noso mundo é un de tantos que nacen e perecen en algo "o indefinido", que descoñece, polo de agora o que pode ser. Porén chegou á conclusión de que este elemento descoñecido non é a auga.
Estes pensamentos parecéronme moi estranos e diferentes ós actuais, pero curiosos, xa que Anaximandro chegou a estes despois de longas experimentacións e cálculos.

Mañá continuarei intentando coñecer a o derradeiro filósofo naturalista, Anaxímenes; xa que me parecen moi interesantes os seus postulados.

Ata outra!!!

MILETO

2009-10-18T21:16:00.005+01:00

Corre o ano 602 a.C

Mileto
Hoxe, cheguei a Mileto, cansa de ver tanta violencia en Atenas, decidín retroceder no tempo para poder coñecer a Tales de Mileto, xa que é o primeiro filósofo occidental coñecido. Para isto, collín unha barca que me deixou na beira dun pequeno areal moi fermoso e coñecido de Mileto.

Tales de Mileto

Decidín visitalo e preguntarlle a cerca dos seus descubrimentos, que para a súa curta idade xa tiña moitos realizados.
Amosoume os seus escritos e experimentos, entre os que me gustaría destacar os que máis me chamaron a atención.
Tales mediu a altura dunha pirámide de Exipto, cando me confesou isto eu non daba crédito. Aquí non existen elementos que poidan medir a altura dunha pirámide. Porén el explicoume que non precisaba de ningún invento raro. Coñeceu a altura da pirámide cando a sombra desta cuicidía coa súa altura. Este pensamento deixoume abraiada.
Ademais predeciu un eclipse solar mediante cálculos matemáticos, que realizou en varios papiros, dos que eu non encontraba o principio nin a solución, até que mos explicou con detemento.
Explicoume como chegara a postular o teorema de Tales, moi útil para resolver problemas en matemáticas.
Teorema de Tales

Pareceume estrana a súa forma de pensar. Busca explicacións ós procesos da natureza e cre que a auga é a orixe de todas as cousas. Que este elemento se transforma en peixes, en árbores...
Sería moi compricado discutir esta afirmación cun filósofo como Tales, polo que escoitei atentamente as razóns polas que cre que isto é así, dándolle a razón e sen mencionar os escasos coñecemntos que teño sobre os procesos da natureza que serían contrarios ós deste.

Xa que viaxei ata Tales, mañá intentarei coñecer a outro filósofo, Anaximendro e escoitar as súas explicacións, antes de regresar a Atenas e continuar vendo batallas.
Ata outra!

A BATALLA DE SALAMINA

2009-10-17T15:35:00.003+01:00

Ya su!
Setembro do ano 480 a.C
Hoxe acerqueime ata o golfo de Salamina, onde se enfrontan os exércitos persa e o grego.
A inmensa flota persa levou áncoras durante a noite, momento no que o escravo de Temístocles lle dixera que os gregos comezarían a fuxida, esperando sorprendelos. Os persas entraron no golfo de Salamina, quedando confusos de non ver fuxir ós gregos, xa que esta é unha leción que lles ensinan ós soldados gregos, nunca deben fuxir do inimigo.
Ó tempo que os persas avanzaban, os gregos retirábanse progresivamente cara o interior do golfo de Salamina. Os pesados barcos persas acabaron atrapados no golfo, que é moi estreito. Nese momento os gregos avanzaron ca súa flota cara á dos persas, envolvéndoa. Os persas intentaron retirarse, pero foi en van ó non poder avanzar por ser tan grande a densidade de barcos que había.
Foi un espectáculo inolvidable, ver dous exércitos, con moi bos soldados enfrontarse desa maneira.
Logo, os gregos atacaron as embarcacións e ós mariñeiros, que non levaban armas para facer fronte ós hoplitas, polo que foron unha presa fácil. Así, os gregos, saltaban de barco en barco, sen moita oposición. Para rematar, afundiron e capturaron gran cantidade de navíos.
Estratexia seguida na batalla de Salamina

Esta foi a batalla de Salamina, que eu puiden vivir e ver moi de cerca, tanto, que nalgún momento case me alcanza unha frecha persa.

Saúdos e ata moi pronto!

CONTINUAMOS NAS GUERRAS MÉDICAS, BATALLA DAS TERMÓPILAS

2009-10-16T14:36:00.009+01:00

Ya su!!!

Onte Fidías, foi mandado por Milcíades (xefe do exército) a correr os 42 quilômetros que separavan a Maratón de Atenas para anunciar a vitoria grega. Anunciouna coa frase "Alegrádevos, atenienses, nós vencemos!" a continuación caeu morto debido ao esforzo. Porén morreu coa alegría de poder anunciar ó seu pobo o triunfo nesta batalla.
Estes 42 Km, percorridos polo soldado Fidías son os que actualmente teñen que correr os deportistas que realizan a proba de Maratón, en lembranza desta carreira; aínda que esta distancia sufríu algún cambio ó longo da Historia.

Agosto do 480 a.C
Atópome preto de Esparta, no desfiladeiro das Termópilas, na Grecia Central. Ten lugar a Batalla das Termópilas, que podemos situar na II Guerra Médica. Nesta 300 espartanos, dirixidos polo seu rei, Leónidas I e axudados por 7.000 soldados doutras πόλεις (cidades-Estado) helénicas enfrontáronse a millóns de persas, dirixidos por Xerxes I. Hoxe, o quinto día de ameaza de batalla, os persas lánzanse a atacar ós hoplitas, cunha pequena lanza e un escudo de pequenas dimensións.
Un dos soldados de Leónidas afirmou que as frechas dos persas tapaban ó Sol. Eu puiden escoitar dende o alto da montaña a contetación de Leónidas "Pois mellor, se as súas frechas tapan o sol, combatiremos á sombra".
Os gregos, a pesares de ser menos que os persas conseguen deter a todo o exército persa, pero non sei durante canto tempo.

Detalle da batalla das Termópilas. Os Persas rodean as montañas, grazas ó traidor Efialtes que lles revelou o camiño, e sorprenderon ós gregos pola retagarda.

Leónidas e o seu exército loitando nas Termópilas

Os nenos e nenas recíben educación xuntos(impartida por nais e nodrizas) até os 7 anos no xineceo. A esta idade os rapaces comezan a educación, que é a cargo do Estado, e ten como principal obxectivo un duro entrenamento físico, a parte da ensinanza de lectura e escritura. Co avance dos anos, o entrenamento é cada vez máis duro e rigoroso. Os soldados espartanos son adestrados militarmente dende moi novos, co obxectivo de acostumalos á dureza da vida en campaña. Dos 16 ós 20 anos, os efebos espartanos, coñecidos como irenes , recíben un riguroso entrenamento militar e disciplina que os converte nos mellores soldados do mendo grego antigo.
Visten túnica vermello púrpura e largos cabelos. Ademais, no seu escudo pode verse unha lambda maiúscula, inicial de Laconia, rexión na que se atopa Esparta.

soldado espartano na batalla das Termópilas

Partes da inumentaria dun soldado espartano

Os espartanos fan da guerra unha cuestión de honra e así son educados. Consideran, hoxe en día, indigno sobrevivir nunha batalla na que caeron os teus compañeiros. Asómbrame ver a resistencia e tenacidade coa que loitan dende esta colina, é un espectáculo inolvidable.
Porén este exército, dende o meu punto de vista ten un inconvinte, ten moi poucos soldados.

Para ver esta batalla máis de cerca e coñecer algo máis:

Saúdos!!!

¿QUÉ SE APRENDE EN GREGO, CÓMO E PARA QUÉ SERVE?

2009-10-15T20:05:00.002+01:00

Este vídeo amósanos o que teremos que aprender en grego este ano..., que non é pouco...

TEMPOS DE GUERRA, BATALLA DE MARATÓN

2009-10-15T14:43:00.003+01:00

YA SU!!!
Hoxe despraceime até a cidade de Maratón, a escasos quilómetros de Atenas.
13 de setembro de 490 a.C.
Hai aproximadamente 9 anos que comezaron as Guerras Médicas, chamadas así, porque nelas enfróntanse os gregos e os medos (persas).
Pero... ¿Por que se produciu esta guerra? Para coñecer mellor os antecedentes desta guerra:

Neste ano comeza unha das batallas máis coñecidas, xa que sobre ela coñecemos algún que outro feito, grazas a Heródoto, que día tras día, no seu estudio relata o acontecido durante esa xornada nas batallas.
A batalla de Maratón (Μάχη τοῡ Μαραθῶνος) enfrenta ó rei persa Dario I, que quere conquistar e invadir Atenas e por outro lado ós Atenienses.
Os soldados gregos (de infantería), chamados hoplitas (de hoplon, escudo),dez mil atenienses e mil soldados de Platea, desembarcaron na costa oriental da Ática, a 40Km de Atenas e nunha chaira de 3Km de anchura situada entre as montañas e o mar.

Territorio no que se desenvolve a batalla

Agora mesmo os soldados gregos están loitando contra os persas nunha cruenta batalla. Os soldados persas son aproximadamente 26.000 e contan cunha importante flota. Porén os soldados gregos non se desaniman e contan co apoio do gobernador, Pericles, para o que precisen.

Posicións das tropas gregas (azul) e das tropas persas (vermello) ó principio (na primeira foto)e durante o combate (segunda)

Na época arcaica, en Atenas só podían formar parte do exército os membros da aristocracia. Isto mudou recentemente, xa que agora dende os dezaoito anos, os mozos intégranse na efebía, na cal son adestrados no manexo das armas e esixíndolles defender á comunidade e cumprir as súas leis. Ó cumprir os vinte anos quedan a disposición das necesidades militares do estado, baixo o mando do estratego ou xefe militar en caso de conflito, como é hoxe o caso.
O equipo do soldado ateniense inclúe un escudo circular, un casco de bronce, unha coiraza metálica, formada por un peto frontal e unha plancha dorsal, que a atan polos costados, unha lanza e unha espada.

Hoplita co seu armamento

Para combatir os hoplitas lánzanse á carreira nun choque frontal contra o inimigo, en filas apretadas e non moi longas, contando coa protección do escudo e do soldado que tiñan á esquerda. O combate é unha cuestión de resistencia e dende nenos, ensínanlles que é preferible morrer nun combate e chegar sobre o escudo que chegar sen el ou con este estragado.

Formación de ataque

Para ver como se desenvolven as Guerras Médicas e, en concreto a batalla de Maratón:

Mañá contareivos como rematou esta batalla, aínda que xa coñecedes o final e intentarei asistir ó anunciamento da vitoria ateniense por parte de Fidias.

O ENCONTRO CON PERICLES

2009-10-14T14:23:00.008+01:00

YA SU!!!
Corre o ano 462.

Busto de Pericles

Hoxe cúmprese un ano da chegada ó poder de Pericles, un importante gobernador grego que marcou a cultura, sociedade, escultura, arquitectura... da Grecia Clásica.
Para reunirme con él vestín o peplo xónico ou quitón, que é de cor branca e está reservado para as mulleres de clase social alta, xa que senón, Pericles non me recibiría. Éste púideno obter nun dos mercados que hai arredor da ágora. A moeda que empreguei para pagalo é o dracma (δραχμή), palabra que provén do verbo "δράττω" (dráttō, empuñar, agarrar), unha moeda que naceu no 535 a.C e que estivo en vigor até o ano 510 a.C co nome de dracma de Lucania. Porén, hoxe en día empregan o tetradracma ateniense. No anverso da moeda aparece a face da deusa Atenea cun casco de guerra e unha curuxa no reverso.
O vestido custoume 12 óbolos, ou o que é o mesmo, 2 dracmas atenienses.

Dracma de Lucania

Dracma ateniense. 1 dracma = 6 óbolos

Nun dos edificios que rodean á ágora atópase o "despacho" do gobernador e a sala de xuntas. Alí puiden falar con Pericles, que me explicou con detalle os plans económicos que ten para os próximos anos.
Para coñecer mellor a actividade de Pericles e o cambio que se produciu na escultura mentres estaba este no goberno, recoméndovos este vídeo:

Saúdos e ata outra!!!

UN NOVO DÍA EN ATENAS

2009-10-13T14:33:00.004+01:00

YA SU!!!!
Estamos en Atenas no 508 a.C.

Clístenes

Hoxe Clístenes está rematando unha nova Constitución.Ten como novidade que permite o ostracismo (desterro dun gobernante, se atenta contra as liberdades e dereitos dos/as cidadáns).
Ademais, esta constitución permira que calquera home, maior de idade e nacido en Atenas poida acceder ó goberno.

En Atenas as clases sociais están marcadas polo número de propiedades que posúe cada familia. Así en Atenas, hai aproximadamente, 40.000 habitantes, pero son suficientes6.000 para tomar decisións legais.

Onte dicía que a ágora me chamou moito a atención porque ten unha construción rectangular no centro, na que permanece o lume encendido sempre. Isto faise como ofrenda ós deuses.

Arredor da ágora hai numerosos edificios, uns de carácter relixioso(templos) e outros de carácter político. Porén estes templos reciben diferentes nomes, atendendo ó número de columnas que os forman. Para comprender isto mellor:

E para coñecer máis características da escultura da época clásica, na que me atopo, remítovos a unha entrada que publiquei con anterioridade:

Saúdos e ata outra!!!

UNHA VIAXE NO TEMPO EN ATENAS

2009-10-12T11:49:00.008+01:00

YA SU!, KALIMERA!!!
Estes días estou viaxando en Atenas ó longo do tempo. Estiven en diferentes anos e acontecementos:

Solón

Onte corría o ano 594 a.C.
Coñecín a Solón, un lexislador grego que creou a primeira constitución de Atenas, coa que prohíbía a escravitude por débedas, obrigaba a todos os varóns a prestar servizos militares e definía escravitude como man de obra gratuita.

Ágora de Atenas

Hoxe, viaxei ata o 510 a.C., ano no que Atenas expulsou a 30 tiranos, que gobernaban para o seu propio beneficio. Todo o pobo ateniense estaba reunido na ágora á mañá cedo e armados con fouces e espadas ameazaban e berrábanlles ós gobernantes, que finalmente accederon a abandoar o cargo.
Eu estaba un pouco confusa, xa que a xente estaba moi nerviosa e non comprendía os berros,as ameazas e o nerviosismo da xente.
Chamoume moito a atención o centro da ágora, no que se pode observar un espacio rectangular no que se encende lume. Gustaríame saber a utilidade desta construción, polo que intentarei buscar pronto unha resposta.

Este suceso marca o comezo da época clásica na Historia da Grecia Clásica.

Agardo que a miña visita de mañá a un novo ano en Atenas sexa máis tranquila.

Saúdos!
post scriptum: se queredes viaxar ó mundo antigo coma min, agora tendes a oportunidade!, podedes ver Ágora, a nova película de Alejandro Amenbar, durante dúas horas estaredes noutro lugar, noutra época, podedes disfrutar dun sympósion, veredes a ágora de Alexandría e coñeceredes á filósofa Hipatia, á que eu coñecerei en persoa moi pronto.
Non deixedes escapar a oportunidade de coñecer Alexandría noutra época, seguro que é unha marabilla! e que intenta achegarse o máximo posíbel á realidade.

ATENAS (Αθήνα), ÉPOCA ARCAICA

2009-10-10T09:39:00.006+01:00

Αθήνα

Dracón

KALIMERA!!!
620 a.n.E
Hoxe cheguei a Atenas e nesta cidade está a acontecer un feito que cambiará a Historia da Grecia Clásica. O lexislador ateniense, Dragón (Δράκων) elaborou un código lexilativo, que supón o cambio da oligarquía (ὀλιγαρχία),goberno duns poucos, á democracia. Isto supón a perda do poder duns poucos. Aínda así, na democracia que se establece hoxe en Atenas só poden votar os homes maiores de idade, libres e nacidos en Atenas. Porén, as mulleres non teñen dereito a voto, pero amplíanse os seus dereitos.
Tiven a oportunidade de falar con Dracón e pareceume un home moi agradable e traballador, que só obusca o mellor para o pobo ateniense. Mesmo me amosou as táboas coas leis, púidenas coller e lelas, estas marcarán fortes cambios na vida dos atenienses.
A cidade de Atenas é moi bonita e ten unha gran colina, na que supoño que edificarán o partenón dentro de dous séculos.

Mañá viaxarei até Lesbos para atoparme coa poetisa Safo, unha muller que fixo historia na literatura...

ANDIO SAS!

NOVA PARADA, ESPARTA (Σπάρτα)

2009-10-08T14:52:00.007+01:00

Esparta, cidade situada ó norte de Laconia.

Ágora de Esparta

Ya su!
Despedinme cedo de Clitemnestra e Agamenón, para partir deica Esparta.

Corre o ano 720 a.C.
Cheguei a Esparta a media mañá. Nunha casa moi grande daba a luz un neno unha moza moi ben vestida e pintada con pez, substancia que alonxaba ós demos. Esta era asistida por mulleres espertas, entre as que me escondín para poder ser testemuña dos rituais sobre o nacemento en Esparta.
Cando naceu o neno, colocouse unha rama de olivo na porta da casa. E ós poucos minutos foi examinado, para saber se este podía servir ó pobo espartano:

Nesta cidade os nenos non se divirten cos xogos populares, senón, que dende moi novos só xogan a pelexar entre eles e nalgúns casos con pólas que semellan espadas.
A educación espartana (ἀγωγή 'conducta, movemento') conságrase no movemento das armas. Os mozos non buscan a súa gloria persoal (ideal homérico), senón a colectiva, a vitoria da cidade.
Porén a educación nesta cidade comparte rasgos descritos por Homero: o atletismo, a loita e os deportes hípicos. Este ano deron comezo os Xogos Olímpicos e os deportistas espartanos van gañando na maioría dos deportes, debido ó seu duro entrenamento diario.
Ademáis Esparata é a capital da música de Grecia. As diversas festas (Xacintias, Carneas ou incluso as Gimnopedias) son apenas un pretexto para os concursos de danza dun alto nivel de refinamento, que precisan de entrenamiento especializado.

Para observar máis de cerca a educación en Esparta:
http://www.youtube.com/watch?v=HUszUnQTWLQ&feature=channel

Os espartanos conforman unha sociedade á que lle gustan moito os espectáculos de ocio. Así, o teatro está construído na ladeira da montaña que está ós pés da acrópole. O gymnásion e o stadium, nos que se realizan actividades deportivas e culturais están situados nas aforas da cidade, xa que precisan de moito espacio. Estes son edificios portificados e provistos dunha pista para executar as competicións.
Porén, Esparta considera como non cidadáns ós periecos (cidadáns da periferia) e ós hilotas (campesiños).

Está é unha sociedade demasiado bélica, pero gústame moito a cidade.
Saúdos dende Esparta!

AS CASAS GREGAS

2009-10-07T14:23:00.004+01:00

Ya su!
Hoxe tiven a oportunidade de visitar dúas casas (oikía) moi diferentes en Micenas.
Pola mañá, despois de tomar o akratismós visitei a casa de María filla de Ana do demos de Micenas. A casa é, como a maioría moi sinxela, xa que a familia é bastante pobre. O único salario que entra na casa é o de Maria (filla maior da familia) por traballar no palacio de Clitemnestra. Esta casa ten unhas dimensións moi reducidas e carece de cociña, polo que os alimentos se cociñan o aire libre. Ten moi pouco mobiliario e a decoración é moi sinxela. Os irmáns de María xogaban diante da casa cuns aros e cunha peonza.
Ó rematar a visita, tiven a oportunidade de visitar a casa dun dos membros da bulé. A casa diferenciábase moito da vista anteriormente, xa que constaba dun patio interior, arredor do que se construían todas as estancias da casa, algo que me recordou ó palacio de Ariadna. Ó entrar encontreime cun recibidor e un comedor bastante amplo. Ademáis existen dous cuartos especiais: o androceo (sala destinada ós homes) e o xineceo (destinada ás mulleres e nenos). Eu visitei esta última acompañada da dona da casa, que é moi amiga de Clitemnestra. Alí, varias criadas fían mentres coidan ós fillos da señora da casa e os ensinan a ler e a escribir até os sete anos; idade á que as mulleres comezaban a fiar, tecer e a realizar as tarefas domésticas, mentres que os varóns continuan o seu ensino nas casas de mestres, ós que os pais dos rapaces lles pagaban, xa que a ensinanza era privada e non obrigatoria.
Esta cidade dispón de fontes públicas, que abastecen auga potable e dunha pequena rede de alcantarillado.

Para coñecer mellor as estancias dunha casa grega algo máis moderna que a que visitei eu:

Agardo que vos gusten estas estancias!

Mañá viaxerei a un novo lugar, pero... A onde? A quen coñecerei?

post scriptum: non te preocupes, Andrés, seguro que os exercicios de matemáticas (se te fixaches) están ben feitos. Non tardarei moito en voltar, xa que tamén vos boto moito de menos. Bicos e saúdos para todos!!! (Pórtate ben)

UN DÍA NA ÁGORA

2009-10-06T14:27:00.006+01:00

(Micenas)

(tholos de Micenas)

Ola!
O sympósion do que disfrutei o sábado será inolvidábel. Ó chegar todos os invitados, sacamos as sandalias e dirixímonos á sala de banquetes. Unha vez alí coroamonos con grilandas. Logo demos comezo ó banquete, tras compartir unha copa de viño aromatizado. Para comer, reclinámonos en leitos con almoadóns, nos que cabían dúas ou tres persoas. O sitio de honra era o máis próximo ó anfitrión (Agamenón) e como dito sympósion era para darme a benvida, puiden disfrutar desta posición privilexiada. Ó meu caron estaba tumbada Clitemnestra e preto desta unha muller, cuxo nome non recordo e é a concubina de Agamenón.
Os alimentos servíronse troceados en bandexas que se colocaron sobre pequenas mesas.
Os asistentes lavamos as mans, xa que aquí aínda non coñecen os garfos. Así, comemos coa man e empregamos as migas de pan como pano de mesa.
Ó rematar a cea (deipnon), comezou o sympósion derramando viño puro ós deuses (libación), especialmente a Dioniso. A continuación brindamos e bebemos por todos os presentes, guiados polas indicacións do simposiarca (árbitro do banquete) que nos indicaba as proporcións de viño e auga que debiamos mesturar.
Cando a oscuridade comezou a invadir a estancia, os comensais despedímonos para poder descansar e madrugar ó día seguinte.
Estes días estiven coñecendo, acompañada de Clitemnestra a ágora (que non é a nova película)"falar en público", dá nome ó lugar no que os gregos se reunen para tratar asuntos da vida pública da cidade e para comprar. Isto realízase á hora do mediodía, polo que os gregos lle chaman "a hora da praza chea".
A ágora está repleta de monumentos moi fermosos, entre os que podo destacar:
- Stoá: edificios portificados que rodean a praza e servan de tendas e de sede de xustiza, ondeos funcionarios xuran o cumprimento das leis, que están grabadas en pedras.
- Buleuterion: edificio disposto dunhas gradas semicirculares. Neste reúnese a bulé (o Consello da cidade)
- Thólos: edificio de planta circular empregado para o culto relixioso ou funerario. Clitemnestra díxome que noutras cidades, un edificio semellante se emprega como sede da comisión pertencente da bulé.
Porén os de Micenas, empréganse moitas veces para actos funerarios, así constan de tres partes: un corredor de acceso, máis ou menos horizontal (dromos), unha entrada (stomion) e unha cámara funeraria.
- Templos: edificios relixiosos dedicados a distintas divinidades do Olimpo. Son edificios maxestuosos e visíbeis.

Onte, cando visitei a ágora, numerosos cidadáns discutían acaloradamente asuntos políticos. Aquí a política é moi importante, polo que a toda aquela persoa que non se interese pola política lle chaman "idiota".

Para coñecer mellor a acrópole de Micenas:

Mañá visitarei a casa dunha das mozas que axudan á raíña. Así poderei ver as distintas estancias desta.

Un saúdo a todos dende Micenas!

SALTO NO TEMPO, ÉPOCA MICÉNICA, MICENAS

2009-10-03T19:09:00.010+01:00

(patio interior do palacio de Micenas)

(Porta dos Leóns, a miña primeira imaxe de Micenas)

Ola!
Hoxe, a primeiras horas da mañá despedinme do rei Minos, da súa esposa, Pasífae e de Ariadna. Un barco bastante modesto estábame agardando no peirao de Creta, para levarme a outra época e a outro lugar. Con bastante pesar desexeille moita sorte a Ariadna, para que poida cumplir o seu soño, casar con Teseo. Ela confesoume que están dispostos a marchar lonxe de Creta para poder ser felices, xa que a sociedade é demasiado dura e incomprensible. Antes de embarcar, Ariadna acercoume un pequeno anel de ouro, en cuxo interior se pode ler o meu nome escrito cuns símbolos que eu recoñecín ó instante, eran os mesmos que puidera ver no palacio de Ariadna, naquel disco de barro. Con bágoas nos ollos, porque sei que nunca máis poderei ver a aquela rapaza coa que tan ben me levaba, agradecinlle o detalle e coloquei o anel na man, prometéndolle que nunca o sacaría nin a olvidaría.

Corre o ano 1340 a.C.
O barco deixoume en Argos e dende alí un carro tirado por cabalos acercoume até Micenas. Para entrar na cidade tiven que atravesar unha preciosa porta (xa que é unha cidade fortificada) que me chamou a atención pola súa maxestuosidade. Está é chamada "a Porta dos Leóns". Dentro dos muros pódese ver a cidade, con numerosas vivendas e almacéns; na parte máis alta atópase o palacio real, que tamén é o lugar de culto. Porén fóra desta muralla atópase o cemiterio, coma nas cidades romanas.
Moi perto do palacio, unha muller co cabelo moi longo parecía nerviosa. Estaba acompañada dunhas rapazas, que a pesares de parecer moi novas, os seus rostros amosan que eran vítimas do cansanzo; polo que eu supuxen, que a señora debía de ser unha personalidade importante e estaba acompañada de escravas. Unha das rapazas, por orde da dama acercouse a min e presentouse como unha das mozas que servían á raíña Clitemnestra, esposa de Agamenón. Ó escoitar isto, acerqueime á raíña con moita educación e pedinlle desculpas polo retraso.
Acompañáronme a coñecer mellor a cidade e non tardei en reparar que moitas pedras lucen adornos de ouro e metais preciosos, algo que na nosa época sería imposible, xa que non durarían moitos días no lugar para o que foron deseñados. Tamén había varios turistas, que en vez de lucir un quitón, levaban unha clámide, dun color escuro.
Leváronme a visitar un círculo funerario que está en construción, o cal me amosaron moi orgullosas, xa que é moi grande e a súa forma é orixinal.
Á hora da cea regresamos ó palacio. Alí dous "escribas" estaban contabilizando o número de dagas que encargara o rei e algúns aristocrátas e que entraban naquel momento no palacio. Os escribas, estaban deixando constancia nunha taboiña de barro de que o día 3 de outubro de 1340 (a.C) entraran no palacio de Micenas 50 dagas. Porén os símbolos que empregan para escribir son moi diferentes dos que luce o meu anel. Empregan outro sistema de escritura, quizais é o sistema silábico que algúns lingüistas bautizaron co nome de "Lineal B".
Clitemnestra presentoume ó seu marido e a uns homes que o acompañaban e cos que este estaba a discutir moi acaloradamente até que reparou na miña presencia. As poucas palabras que puiden escoitar foron "esas dagas non son suficientes para unha guerra de tal dimensión", pero a que guerra se refería Agamenón cando pronunciou estas palabras?, sería tal vez á guerra de Troia?, comezaría xa dita guerra?
Porén o grupo de homes que o acompañaban calificaban a cantidade de suficiente e esta foi a derradeira palabra, algo que me chamou moito a atención, porque pensei que o rei era a autoridade con máis poder. Pero observando varios feitos que seguiron a este, dinme de conta de que a sociedade de Micenas está dividida en clases sociais e que unha delas está por enriba do rei, esta é chamada de "wanax", as persoas que pertencen a dita clase social reciben a maior parte do botín de guerra, toman decisións militares e teñen especial importancia no culto, xa que se lles atribúen ascendencia divina, polo que o pobo se dirixe a eles con moita educación e respeto.
O palacio é grande, rectangular e con moi boas vistas, xa que está construído no alto dunha pequena colina algo escarpada. Ademais está protexido por muros moi fortes, que reciben o nome de ciclópeos.
Para celebrar a miña chegada, Agamenón organizou un symposion, ó que non está vetada a presencia feminina (algo insólito, nesta época) e no que participará tamén Clitemnestra e persoeiros militares importantes da cidade. Un lucirei un fermoso quitón bordado con fíos de ouro e numerosas xoias que me prestou a raíña para a ocasión, pero que para min son moi incómodas, xa que son moitas e demasiado pesadas.
Estou segura de que esta cea tan especial a recordarei sempre.
Saúdos a todos e deica pronto!!!
post scriptum: se desexades ver en vídeo a "Porta dos Leóns" podedes ver un vídeo curto que gravei coa miña cámara antes de entrar en Micenas:

e, se sentides máis curiosidade por ver o círculo funerario:

Agardo que sexan do voso agrado!
Andio sas!
Kaliníjta!

SEGUNDO DÍA EN FETOS

2009-10-02T17:58:00.009+01:00

(cova de Festos onde levan a cabo o culto)

Ola de novo!

Hoxe tiven a oportunideda de acompañar a Ariadna a un dos lugares de culto público da cidade de Festo. Eu agardaba ver un robusto templo adornado con atributos dos deuses gregos máis importantes, como Zeus, Apolo, Atenea ou Afrodita; ou simplemente, un templo dedicado ó culto dunha divinidade. Porén, chamoume moito a atención ver que o culto o realizaban en covas, xa que en Creta hai aproximadamente 4.700.
O acto relixioso realízase sen sacerdote nin libro sagrado e as divinidades ás que adoran non se corresponden coas estudadas no instituto, xa que aquí aínda non son coñecidas, senón que adoran ás forzas da natureza, como o Sol e a Terra. Así, hoxe numerosas mulleres agardaban á entrada da cova a que dese comezo o acto relixioso. Neste realizaron unha serie de peticións, entre as que repetían numerosas veces que desexan que o Sol non os abandoe e que a Terra lles proporcione os froitos precisos neste frío inverno que se aveciña.
Rematado esta cerimonia, Ariadna conduciume a un fermoso monte que se atopa nas aforas de Festo e no cal nos agardaba un rapaz alto, delgado e loiro, que Ariadna non tardou en presentarme. Tratábase de Teseo (fillo do rei Exeo), que tras unha longa viaxe en barco chegara até Festo con seu pai para arranxar uns asuntos económicos co rei Minos. Os dous rapaces están completamente namorados e desexan casar, pero saben que isto non vai ser doado, xa que os seus respectivos pais lles teñen buscado xa a parella coa que deben formalizar matrimonio. Será posíbel a unión destes dous mozos?
A verdade é que agardo que sí, xa que se levan moi ben e son moi agradables comigo.
(se desexades coñecer mellor a cidade de Festos:

neste vídeo, que gravei coa miña cámara amoso como é a cidade e aparecen moitas pedras, que son empregadas para tarefas da vida cotiá, como cociñar, por exemplo). Agardo que vos guste!

Sen máis, despídome ata outro día.

A MIÑA PRIMEIRA PARADA, ÉPOCA MINOICA, KPHTH

2009-10-01T20:27:00.013+01:00

(imaxes do palacio de Cnosos aínda en construción)

Ola! (Yá su!)
Corre o ano 1650 a. C.
O meu pequeno cruceiro acaba de deixarme perto da costa da illa de Creta (KPHTH). Nun pequeno areal estaban agardando a miña chegada dúas mulleres, ás que non recoñecía e non sabía que me agardaban até que pronunciaron con notábel dificultade o meu nome. Presentáronse como Pasífae e Ariadna. Grazas a algúns conceptos inolvidables, que adquirira no instituto o ano pasado, dinme conta de que eran unhas personaxes dun mito moi famoso. Ó reparar nisto estaba moi impaciente, desexaba saber e coñecer mellor aquelas delgadas mulleres, que vestían de forma elegante uns fermosos quitóns de lá e numerosas xoias de ouro e prata. Sabía que eran importantes, pero... eran princesas, raíñas... quenes eran en realidade? Con notábel timidez, pregunteille á máis nova (Ariadna) quen era e por que me agardaban vestidas de gala. Ela explicoume que era filla do rei Minos e Pasífae, pero durante a breve conversa reparei en que me miraba de forma estrana, como se eu fose un ser pertencente a outro planeta. Eu non comprendía a Ariadna, que ten a miña idade, até que me explicou o que lle producía aquel riso; extranábase de que unha moza, coma min, lucise un colar dun material descoñecido (para nós, plástico) e que ela calificou como pouco valioso. Non tardou en gañar a miña confianza, e tan pronto como se decatou confesoume as súas inquietudes.
Minos desexaba casar a Ariadna con Dioniso, pero esta namorárase de Teseo, fillo do rei Exeo. Ó mesmo tempo, Pasífae namorouse de Ícaro, fillo de Dédalo, un importante constructor de Creta, que estaba a construír un palacio que sería o fogar do futuro príncipe. Ariadna contoume que esta era unha costume frecuente na época, construír un palacio para cada fillo do rei. Así, ela tiña o seu propio fogar, algo que me chamou a atención, pola súa curta idade. Invitoume a visitar o seu pequeno paraíso, no que vivía soa, acompañada dalgunhas mulleres que a axudaban a vestirse e lle realizaban as tarefas domésticas.
O palacio conta cun patio interior moi coidado, amplas escaleiras de pedra (polas que case podemos subir á vez oito persoas), e algunhas columnas de madeira, cun capitel semellante ó que nos chamamos "estilo dórico". Ariadna amosoume fascinada aquelas columnas e díxome que era o primeiro palacio que as lucía, xa que eran moi modernas. Porén o que máis me fascinou daquel palacio foron as vistas, xa que dende as escasas fiestras podemos ver unha cidade preciosa, a cidade de Festo. Tamén me chamou a atención o cuarto que a princesa me destinou. Estes están distribuídos ó redor de patios interiores, polo que para chegar ata o meu cuarto sempre lle pido axuda a unha rapaza menor ca min que traballa para a princesa e que coñece todo o palacio; nembargantes, nos días posteriores será a miña axudante, xa que eu aínda non consigo colocar ben o quitón, e nos días de frío coma hoxe, preciso un himation, (prenda alargada de lá), que cubre a primeira peza.
Como todos os meus coñecidos saben, a miña paixón son as letras, algo que boto de menos nesta fermosa cidade, xa que o único testemuño que vin escrito (ou que eu supoño que é un testemuño escrito) está neste mesmo palacio. O soporte é un disco de arxila e os símbolos (quizais letras) están escritos en espiral. Será esta escritura a que os filólogos, historiadores e investigadores denominan "Lineal A"
Así, pretendo achegarvos algo de información sobre a época minoica ou cretense e desmentir o mito de Minotauro, xa que Pasífae pensa que estou tola por preguntarlle onde estaba o palacio de Cnosos, xa que desexaba visitar ó seu fillo Minotauro. Ariadna, ó escoitar o mito, non conseguiu aguantar o riso e axudoume a disculparme diante da raíña, algo que lle agradecín encarecidamente.
Nembargantes, en poucos anos rematarase un palacio en Cnosos, que pertencerá ó irmán de Ariadna e que terá aproximadamente 1000 cuartos, que se decorarán con frescos ó gusto do príncipe.
Mañá agárdanme novas aventuras. Moi pronto me poñerei en contacto con todos vós, e en especial, coa miña familia e amigos. A estes últimos deséxolles un bo comezo de curso (jejeje), eu estou moi contenta por aquí e agardo vervos moi pronto e xa me contaredes, que tal cos novos profes.

para coñecer o "futuro palacio do irmán de Ariadna" podédelo visitar en:

Andio sas!

UNHA VIAXE, NO TEMPO E NO ESPAZO

2009-09-30T18:33:00.003+01:00

Hoxe comeza para min un nova etapa na miña vida; xa que me acaban de propoñer realizar unha viaxe a Grecia, no espazo e no tempo.

Así terei unha oportunidade envexada por moitos historiadores e investigadores: coñecer de primeira man a sociedade, xeografía, historia, costumes, curiosidades, personaxes importantes... da Antiga Grecia.

Agardo verme envolta en feitos que marcaron a nosa Historia e que me sexan produtivos para aprender algo máis sobre a Antiga Grecia. Así mesmo, espero non verme involucrada en batallas cruentas como a de Maratón nin en acontecementos perigosos, xa que só desexo aprender para poder regresar a Chantada e amosarlles os meus recordos e experiencias ós meus amigos e familiares.

Eu embarcareime hoxe nunha historia fantástica, que chegará a todos os visitantes deste blogue a través das miñas palabras, xa que intentarei informarvos das miñas investigacións periódicamente.

2009-09-13T22:57:00.000+01:00

2009-09-07T19:15:00.000+01:00

UNHA IMPRENTA CORUÑESA COBRABA UN SOBREPREZO POR IMPRIMIR EN GALEGO

2009-09-03T10:27:00.001+01:00

Esta é una das case 200 queixas recollidas na cidade da Coruña polo programa Liña do Galego, nos 10 meses que leva funcionando.
A Liña do Galego botou a andar a finais do ano pasado, como resultado dunha iniciativa da Mesa pola Normalización Lingüística. A finalidade deste proxecto é ofrecer asesoramento e apoio ante aqueles casos nos que sexan vulnerados os dereitos que, por lei, se lle recoñecen ó noso idioma. A Mesa pola Normalización Lingüística e a Concellaría de Educación de Coruña ofreceron una rolda de prensa conxunta para facer balance dos resultados recollidos na cidade, onde se rexistraron 181 queixas, 25 consultas e nove chamadas de parabéns.
De entre as 181 queixas chaman a atención a da imprenta de Porvén, que engadía un sobreprezo aos traballos impresos en galego. Á Liña do Galego chegaron dúas queixas de particulares que encargaron a impresión de textos en galego que chegaban á empresa preparados para plasmarse no papel. Tratávase dun recordatorio de primeira comuñón e dunha invitación de voda. En base a estas queixas A Mesa pediu á empresa que suprimirá o sobreprezo e esta rematou por acceder. Outro caso é o dun xefe de sección do Carrefour, quen respondeu a una empregada que falaba en galego coa seguinte frase: “Burra, no me hables en lenguas menores”. No que se refire á súa división por sectores, o concello da Coruña rexistrou 109 queixas, a delegación da administración galega seis e o ensino 28. As queixas referidas ás institucións públicas son maioría, e só 19 chegan de empresas privadas.
Ao falar das 25 consultas recibidas, o presidente da Mesa, Carlos Callón, afirmou que “algunas das consultas foron de persoas que queren dar a coñecer casos de discriminación mais que non se atreven a dar o paso de presentar una queixa pola especial vulnerabilidade das súas situación”. Callón valorou de forma positiva o funcionamento da Liña do Galego, que definiu como una iniciativa útil e innovadora.
A concelleira de Normalización Lingüística da cidade, Ermitas Valencia, afirmou que este proxecto constitúe un termómetro para eles, permitíndolles avaliar o funcinamento da propia Concellaría.

http://www.vieiros.com/nova/69509/unha-imprenta-corunesa-cobraba-un-sobreprezo-por-imprimir-en-galego

2009-08-28T14:42:00.001+01:00

AS MIL E UNHA DESVENTURAS DUN GALEGO EN GALIZA
Carlos Outeiro precisou una intérprete para poder casar nun xulgado. En Ferrol, no ano 2005, cando a Constitución que declarou o carácter cooficial da lingua galega tiña xa edade de mileurista: 27 anos. Outro Carlos, Carlos Callón, di dende o outro lado do teléfono: Aínda ocorren as mesmas cousas que hai máis de 20 anos.
Callón é o líder da Mesa pola Normalización Lingüística, una ONG galega con máis de 3.200 socios que desde hai máis de dúas décadas defenden os dereitos dos galego-falantes, que veñen sendo a maioría dos galegos, según o CIS. E o escritor Suso de Toro di: A cultura española non se adecuou ós valores da Constitución, ó carácter cooficial das linguas.
Os feitos dan a razón a Suso de Toro. Non hai noticia, en Galicia, de exemplos de vulneración de dereitos de quenes se queiran expresar en castelán. Si que se coñecen os problemas dos galego falantes. Como necesitar un intérprete para casar. Ou como o caso de Xesús da Torre Martín, políglota ata a medula: domina sete idiomas.
A principios do 2008, Xesús foi a una entrevista de traballo no Hotel Ciudad de Vigo. Dende o comezo da entrevista, o director do hotel foise á cuestión lingüística. Prohibido falar galego, cos clientes e cos compañeiros. A presión foi tal que Xesús decidiu buscar traballo noutro lugar.
Ó fin e ó cabo, se aceptase podía pasalle o mesmo que a Montse Irago, que perdeu o seu emprego nunha asesoría de Pontevedra por falar no seu idioma. Ou doutra traballadora dunha pizzaría á que lle pasou tres cuartos do mesmo. Sen emprego por falar galego. 30 anos despois da proclamación da Constitución.

AS CIFRAS
65%
- PORCENTAXE DE FALANTES
Cerca do 65% da poboación galega fala sempre en galego ou máis en galego que en castelán. Só o 18% da poboación censada é monolingüe en castelán, según os datos oficiais.

20%
- BAIXÓN ENTRE OS XÓVENES
Ese porcentaxe, 20%, é o que retrocedeu o galego entre a xuventude nas últimas décadas. A ensinanza (principalmente en castelán) e os medios de comunicación dificultal a transmisión oral da lingua.

8%
- SENTENCIAS EN GALEGO
Só o 8% das sentencias que se dictan en Galicia están redactadas en galego. Un grupo de maxistrados creou hai poucis días una asociación para a promoción do galego na Administración de Xustiza.

Pancho Tristán - Santiago - 2/7/2008

2009-08-26T11:38:00.001+01:00

MÁIS DA METADE DOS PROFESORES DAN CLASE EN ESPAÑOL NAS UNIVERSIDADES GALEGAS
O campus coruñés, cun 90 % de docentes expresándose en castelán, é no que máis se escoita.
Esixen maior control lexislativo para fomentar o uso do galego.
Malos tempos para o galego nos campus de Galicia. Según datos da Universidade da Coruña (UDC), nas facultades da cidade herculina o 90% dos docentes exprésanse en español á hora de dar clase. Pero a situación pouco cambia nas aulas de Vigo (84%) e Santiago (80%).
Ante esta situación, as universidades galegas lanzaron iniciativas para tratar de fomentar o uso do galego nas aulas. Así no caso coruñés, una campaña impulsada o pasado curso intenta dar facilidades ós profesores para contar con material (manuais, exercicios e referencias bibliográficas) en galego.
Este programa, que será plurianual xa está “dando os seus froitos”, según Goretti Sanmartín, directora de Normalización Lingüística da UDC, que asegura que “hai moitos docentes interesados” no plan. Aínda así, recoñece Sanmartín, “bótanse de menos os plans de normalización”.
Os Erasmus adáptanse
Porén, atendendo ás cifras, lonxe dos profesores, os colectivos onde máis cala o galego é en alumnos e en PAS (Persoal de Administración e Servizos). E, respecto ós primeiros, no campus aseguran que os estranxeiros (a maioría Erasmus) veno como un atractivo máis para elexir estudar en Galicia: “No caso Coruñés, e falo como docente, as cifras non deixan de subir ano tras ano. Os estranxeiros, en contra do tópico, adáptanse moi ben o idioma”, asegura Xosé Manuel Carril, secretario xeral da UDC.

11/11/2008

http://www.20minutos.es/noticia/427705/0/gallego/universidad/galicia/

2009-08-21T16:31:00.001+01:00

Unha granxa escola prohíbelle falar galego aos seus traballadores
A Mesa pola Normalización Lingüística insta á Inspección de Traballo a actuar ante o que consideran una grave discriminación.
“O idioma empregado no traballo será o castelán, agás excepcións que serán previamente comunicadas”. Así reza a última das normas dun documento que se lle entrega a todos os traballadores ao incorporarse á granxa escola “El Kiriko” de Fornelos de Montes (Pontevedra). Esta obriga dirixida expresamente ao “persoal educativo” atópase xunto doutras como “respectar o traballo dos demais”, “cumprir os horarios” ou “deixar o material de traballo en orde”.
A Mesa pola Normalización Lingüística (MNL) denuncia esta “discriminación lingüística” e asegura que o escrito está dentro dunha liña de actuación hostil contra o galego por parte da empresa”. Así, xa adiantou que procederá a denunciar o caso ante a Inspección de Traballo. Ademaos, sostén que varias administración públicas tanto de ámbito galego como da comarca de Vigo contrataron servizos con esta organización, polo que tamén se dirixirá a estes organismos para que exixan o cesamento destas discriminacións.
Non é un caso illado
O presidente da MNL lembra outros casos similares no eido do traballo que xa foron denunciados, como o dun traballador que non foi seleccionado nunha entrevista por falar galego (“e se se che escapa algo en galego?”, dixéronlle), ou o da empregada de Carrefour da Coruña á que o encargado lle recriminou o seu idioma (“Burra, no hables lenguas menores”). Neste caso da granxa escola de Fornelos, a situación ten, se cabe, máis derivacións, xa que os traballadores están en contacto diario con nenos e, segundo a súa web, adícanse a ampliar o seu coñecemento, neste caso, do medio rural, para conseguir o enriquecemento persoal dos pequenos.
A Mesa tivo coñecemento desta situación a través da Liña do Galego, un servizo que presta asesoramento aos cidadáns que ven velnerados os seus dereitos lingüísticos. O seu presidente, Carlos Callón, pediu aos que “supostamente defenden o bilingüismo e a igualdade entre as linguas” que actúen ante este tipo de casos.

18/11/2008
http://www.vieiros.com/nova/70337/unha-granxa-escola-prohibelle-falar-galego-aos-seus-traballadores

NOVAS SOBRE A LINGUA

2009-08-19T16:04:00.000+01:00

Denuncia da Mesa pola Normalización Lingüística
“BURRA NO HABLES LENGUAS MENORES”
Frases como esta foron adicadas por un xefe de sección dun centro comercial coruñés a empregados que falaban galego.
Son xa arredor de corenta casos denunciados nos últimos dous anos e a mayoría non se fixeron públicos. Pero periodicamente, a Mesa pola Normalización Lingüística recibe queixas de traballadores que sufriron problemas por falar na lingua do paía, e segundo explica Carlos Callón, presidente da Mesa, neste 2008 e na cidade d’A Coruña son xa dous anos. No primeiro deles, acontecido nunha academia, a vítima da discriminación non que¡ixo difundir públicamente o acontecido.
Mais si neste segundo caso, a Mesa foi autorizada polos traballadores implicados a facer pública a denuncia. Segundo explicaron este luns en conferencia de prensa, un xefe de sección do centro comercial Carrefour da Coruña repróchalles a algúns traballadores que falen en galego no espazo de traballo.
Láianse desde a Mesa pola Normalización Lingüística de que malia o estatuto do traballador penaliza a discriminación lingüística na práctica do día a día seguen aparecendo casos coma este que “demostran a situación de desamparo” na que se encontran moitos traballadores á hora de poderen exercer o dereito de falar en galego no seu contorno laboral.
Sen plan contra a discriminación lingüística no ámbito laboral
“Isto é unha mostra máis de que aínda non hai igualdade de oportunidades para quen queira desenvolver con normalidade a súa vida en galego”, quéixase Callón.
Por este motivo, o colectivo insta á Secretaría Xeral de Política Lingüística a tomar cartas no asunto. “En ningún momento tomaron ninguna medida ao respecto”, censuran desde a Mesa. No mesmo sentido, chaman á Consellería de Traballo a implicárense neste tema. Recordan ademais, que o colectivo leva tempo insistindo na necesidade de que a administración deseñe un plan contra a discriminación lingüística no ámbito laboral.

18/02/2008
http://www.vieiros.com/nova/64478/burra-no-hables-lenguas-menores

O latín no tempo

2009-08-03T17:32:00.001+01:00

O latín na sociedade

O latín presenta variantes tendo en conta a sociedade ou a comunidade na que se falou (variantes diastráticas).

Sermo urbanus (falado na cidade), sermo rusticus (no campo) e sermo peregrinus (nas provincias). As súas diferencias eran eminentemente fonéticas e de pronunciación.
Sermo castrensis (no exército).
Sermo gladiatorius (o dos gladiadores).
O latín cristiano (nas comunidades cristiás).

O latín vulgar

Adóitase denominar vulgar a esta modalidade por contraposición ó latín clásico ou literario, pero non é un termo peiorativo.

Se nos fixamos no dito polos estudosos do latín, o latín vulgar é a lingua cotiá, falada pola xente da mesma sociedade, na que os escritores empregaban para redactar os textos literarios o latín clásico, polo que debeu de ter as mesmas fases cronolóxicas.

Deste latín vulgar naceron e desenvolvéronse as diversas linguas románicas ou romances.

As fontes ou os testimonios do latín vulgar son inscricións (“pintadas” nas paredes), cartas entre amigos e familiares, os diálogos en textos teatrais…

Algunhas características do latín vulgar

Xénero gramatical: masculino e feminino.
As declinacións redúcense até chegar a ser só dúas.
Algunhas consoantes de final de palabra (-m, -s, -t) pérdense.
Prefírese o uso de preposicións para expresar as funcións sintácticas que o uso dos casos.

As construcións romanas

2009-07-30T12:48:00.006+01:00

Anfiteatro:
É un edificio de forma elíptica. Construíase sen practicar excavacións. Estaba destinado ós grandes espectáculos: loitas de gladiadores (munus gladiatorum), loitas entre animais (venationes), e incluso a simulación de combates navais (naumaquias), xa que no centro da area había unha fosa que se podía encher de auga.

Arco de triunfo:
Monumento destinado a conmemorar eventos romanos, especialmente os efectuados por emperadores. Está formado por dous piares que se unen por medio dun arco de medio punto, sobre o que reposa o ático (macizo de mampostería). Un dos máis famosos é o arco de Bará (Tarragona).

Ponte:
É o recurso empregado para salvar o paso dun río. Unha das máis célebres da nosa Península é a ponte de Alcántara sobre o río Tajo, en Cáceres. Está situado na Ruta da Prata, vía romana que percorría a Península de norte a Sur.

Acueduto:
É unha obra de enxeñería hidráulicaque se empregaba para abastecer de auga as cidades. Construción feita sobre arcadas, que aproveitaba as pendentes do terreo para canalizar a auga procedente dun manancial e facíaa chegar a unha cidade. O acueduto de Segovia percorre 18 Km, dende a serra de Guadarrama até a cidade.

A arquitectura na Grecia Antiga

2009-07-28T12:32:00.007+01:00

Período Arcaico:

Período Clásico:

Período Helenístico:

LIBROS SOBRE A NOSA HISTORIA...

2009-07-23T23:19:00.007+01:00

Uns libros que nos mergullan na nosa Historia, de forma agradabel, entretida e nalgúns casos de forma real (La séptima cruz, escrita en 1944)...

Agardo que algún día aprendamos as leccións que a Historia nos facilita, para que feitos tan catastróficos como os que se narran nestes libros non se repitan endexamais...

Libros que recomendaría a todos os amantes da Historia...

A arquitectura na Grecia clásica

2009-07-21T10:07:00.000+01:00

a.

b.

c.

A ARQUITECTURA ROMANA

2009-07-16T17:41:00.000+01:00

a.

b.

LIBROS ESPECIAIS NESTAS VACACIÓNS:

2009-07-15T16:57:00.000+01:00

SEN DÚBIDA TRES LIBROS DE JOAN MANUEL GISBERT NOS QUE DITO AUTOR CREA MUNDOS MISTERIOSOS, INOLVIDABLES, AGRADABLES E ESPECIAIS EN ÉPOCAS ANTIGAS... TODO UNHA OBRA DE ARTE!

UN LIBRO QUE RECOMENDARÍA A TODOS OS GALEGO FALANTES, XA QUE O AUTOR, SECHU SENDE, NOS INVITA A LER MÚLTIPLES RELATOS, DOS CALES ALGÚNS ME GUSTÁRON MOITO A PESARES DE QUE OUTROS ME DEIXARON INDIFERENTE E AGARDANDO SABER ALGO MÁIS...
SEN DÚBIDA, UN LIBRO ENTRETIDO, DIFERENTE E VARIADO.

Alfabetos

2009-07-13T10:00:00.000+01:00

O alfabeto latino provén do grego a través do pobo etrusco, que o adoptou a finais do século VIII a. C. en contacto coas colonias gregas do sur de Italia. Porén, a creación do alfabeto non é obra do xenio grego, senón que este adaptouno a partir dun alfabeto semita, máis concretamente o fenicio. Acéptase o século IX a.C. como a data na que os gregos obtiveron o alfabeto, que na época clásica tiña 24 letras (vocais e consoantes). As súas reminiscencias semíticas pódense observar no nome das letras, como por exemplo: alfa ´boi`, beta ´casa`, gamma ´camelo`, delta ´porta`…

Fíbula de Preneste, primeiro testimonio en lingua latina

2009-07-10T10:35:00.001+01:00

É unha agulla ou fíbula empregada para suxeitar a túnica atopada na cidade italiana de Preneste. Nela pódese ler esta inscrición:

MANIOS MED FHEFHAKED NUMASIOI

(Manio fíxome para Numerio)

a música no mundo clásico

2009-07-09T09:45:00.001+01:00

2009-07-08T09:29:00.001+01:00

UN DÍA DE SORTE

2009-07-03T16:59:00.000+01:00

GRAZAS CALDAS DE REIS POR CONCEDERME ESTE PREMIO!!!!, ISTO PODERÍA SER O PRINCIPIO DUN SOÑO.... XD

Safo, unha poetisa que fixo historia

2009-07-03T10:21:00.000+01:00

Safo (c. 600-? a.C.), poeta lírica grega cuxa fama fixo que Platón se referira a ela dous séculos despois da súa morte como a décima musa. Naceu na illa de Lesbos, probablemente en Mitilene. Aínda que non se sabe moito acerca da súa vida, pertenceu ó parecer a unha familia nobre. Tampouco sabemos cando morreu, pero nos seus últimos poemas descríbese a sí mesma como unha anciá que goza dunha vida tranquila e pobre, en harmonía coa natureza.

Os fragmentos que hoxe conservamos dos seus poemas indican que Safo amosou a súa arte a un grupo de mulleres novas, coas que mantivo unha estreita relación e para as que compuxo as súas odas nupciais. O poeta Anacreonte (mediados do século VI a.C), afirmaba que Safo sentía un amor sexual polas mulleres; xa que nos seus poemas podemos atopar termos como lesbianismo e safismo.

Safo escribiu nove libros de odas, epitalamios ou cancións nupciais, elexías e himnos, pero apenas se conservan algúns fragmentos de todos eles. Entre estes destaca a Oda a Afrodita.

A poesía de Safo caracterízase pola exquisita beleza da súa dicción, perfección formal, intensidade e emoción. Inventou o verso hoxe coñecido como oda sáfica (tres endecasílabos e un adónico final de cinco sílabas).

Un poema de Safo:

A lírica na antiga Grecia

2009-07-02T16:26:00.000+01:00

A traxedia na Antiga Grecia

2009-06-30T15:40:00.000+01:00

2009-06-29T17:32:00.001+01:00

Aracne (en grego antigo ?ράχνη, "araña")

Aracne era unha moza que recibía as felicitacións de numerosas persoas debido á perfección dos seus tecidos. Moitas persoas dicíanlle que debera aprender da deusa Atenea, pero isto non agradaba a moza, xa que pensaba que a súa arte era froito do seu propio traballo.

Un día Atenea visitou a Aracne, disfrazada de anciá e aconselloulle ser máis humilde e recoñecer que aprendera da deusa Atenea, pero a moza non lle fixo caso e Atenea recobrou a forma de deusa e retou a Atenea. Ambas tiñan que facer un tapiz e gañaría a que conseguise facer o tapiz máis fermoso.

Os tapices das dúas mulleres eran moi bonitos, pero no tapiz de Aracne ridiculizábase a Zeus, pai de Atenea, polo que esta decidíu castigar a Aracne, convertíndoa nun feo animal, a araña.

2009-06-29T17:01:00.000+01:00

A NOSA LINGUA; REFLEXIONEMOS!!!

2009-06-28T14:57:00.001+01:00

Pois para min o castelán non é o meu propio idioma, xa que a miña lingua materna é o galego!

Uf!, pois que logro!!!!, non sabe vostede que unha lingua aporta cultura?????

Esta situación é incríbel!, Castelao imaxinouna en soños.....

Es que la "Coru"..., xa o dicía Pondal....

PROSPECTO DOS LABORATORIOS DE NORMALIZACIÓN LINGÜÍSTICA

MADE IN GALIZA, Sechu Sende.

Conseguiremos que Deus nos axude a conservar a nosa lingua???????????? , agardo obter unha resposta rápida! :)

Amor constante más allá de la muerte

2009-06-28T14:54:00.000+01:00

AMOR CONSTANTE MÁS ALLÁ DE LA MUERTE

Cerrar podrá mis ojos la postrera
sombra que me llevare el blanco día
y podrá desatar esta alma mía
hora a su afán ansioso lisonjera;

mas no, de esotra parte, en la ribera,
dejará la memoria, en donde ardía:
nadar sabe mi llama el agua fría,
y perder el respeto a ley severa.

Alma a quien todo un dios prisión ha sido,
venas que humor a tanto fuego han dado,
medulas que han gloriosamente ardido:

su cuerpo dejará no su cuidado;
serán ceniza, mas tendrá sentido;
polvo serán, mas polvo enamorado.

Quevedo.

COMENTARIO DE TEXTO

Este soneto fue escrito en el Barroco por Quevedo, más concretamente en el S. XVII, entre los años 1580 y 1645.
Esta composición nos relata que el amor del yo lírico por una mujer continúa más allá de la muerte de este.

Este soneto lo podemos dividir en dos partes; la primera abarca los dos cuartetos y el primer terceto, ya que nos proporcionan referencias personales y hechos ocurridos en el pasado. Sin embargo en la segunda parte (último terceto), podemos observar una conclusión, es decir, lo que ocurrirá con el amor del yo lírico en el futuro.

El tema central del poema es el amor, que perdura más allá de la muerte. Podemos encontrar también un tema secundario que sería la mitología, reflejada en el mito de Eros (en Grecia) o Cupido (en Roma), dios del amor.

Este poema es un soneto dividido en dos cuartetos y dos tercetos encadenados. La rima es consonante y responde al esquema rítmico: ABBA ABBA CDCDCD. Todos sus versos son endecasílabos (de arte mayor).

El poema utiliza numerosos recursos estilísticos, que destacan el tema pricipal.

- Encabalgamiento (vrs. 1, 2): postrera sombra.

- Antítesis (vrs 1, 2): postrera sombra y blanco día.

- Quiasmo (vrs 3, 4).

- Hipérbaton (vrs. 1, 2): en castellano el orden de la oración responde a sujeto, predicado y complementos; esto no se cumple en los dos primeros, ya que esa orción tendría que ser: “la postrera sombra podrá cerrar mis ojos”. Esta figura también la podemos encontrar en los versos 8 y 10.

- Gradación ( vrs. 12-14): cuerpo, ceniza, polvo.

Las clases de palabras más utilizadas son los verbos y los sustantivos, ya que gracias a ellas el yo lírico nos habla de su amor. Los verbos están en pasado y en futuro.

El lenguaje utilizado por Quevedo es culto, esto lo podemos observar en palabras como postrera y lisonjera, ya que son palabras que no se usan habitualmente. También podemos apreciar el cultismo medulas.

Es un soneto escrito en primera persona, esto se aprecia en mis determinante posesivo de primera persona, me, pronombre personal de primera persona, esta, pronombre personal de primera persona y mi, determinante posesivo de primera persona.

OPINIÓN PERSONAL

A mi me parece un soneto muy especial, ya que se puede observar el amor comparado con la mitología.
Gracias a este soneto pude descubrir algo más sobre la cultura grecolatina porque en el poema se hace relación al mito de Eros y a la ribera del río Éstige, que desemboca en la laguna Estigia. Esta es cruzada por el barquero Caronte, que transporta el alma de los muertos hasta el Hades.Con este mito el yo lírico nos pretende explicar que su amor es tan grande que perdurá más allá de la muerte.

Explicación mitológica

En la religión grecolatina se creía que tras la muerte se penetraba en el mundo de los muertos, llamado Hades. Se describe como un lugar siniestro, profundo y oscuro gobernado por el dios Hades (Plutón).

Para llegar al mundo de las sombras era necesario cruzar la laguna Estigia o Aquerusia, en la barca de Caronte, que cobraba en peaje por su servicio, por esta razón a los muertos se les colocaba una moneda (óbolo) en la boca.

Tras atravesar las negras aguas, se llegaba a las puertas del palacio de Hades, custodiadas por el perro de tres cabezas, Cerbero, que impedía la salida.

En el palacio, se encontraban Hades y Perséfone (Proserpina), que tenían poder sobre todas las cosas. Las almas allí llegadas eran juzgadas por un tribunal, presidido por Hades. A los culpables se les enviaba a un lugar destinado a los impíos, llamado Tártaro, para que recibieran el castigo correspondiente. En este lugar se encontraban, entre otros personajes famosos en la mitología grecolatina:

- Tántalo: castigado por robar comida a los dioses y no puede comer ni beber a pesar de estar rodeado de alimentos.
- Sísifo: su castigo consiste en subir una roca a la cima de una montaña eternamente. Sísifo traicionara a Zeus y engañara a la muerte.
- Ixión: gira atado a una rueda de fuego por haber cortejado a Hera, esposa de Zeus.

Sin embargo, el alma de los justos, que habían llevado una vida virtuosa, eran destinadas a los Campos Elíseos, lugar en que olvidarían todos los males sufridos en vida.

La mayoría de las almas andaban errantes por un prado convertidas en sombras sin cuerpo que se alimentaban de las ofrendas y libaciones que les hicieran sus familiares.

De ahí la necesidad de llevar a cabo los ritos sagrados para que el alma del muerto no vagara eternamente y persiguiera a los familiares que no cumplieran dichos ritos.

Al igual que en otras civilizaciones, en Grecia y Roma existieron ritos funerarios, no solo como muestra de dolor ante la pérdida de un ser querido, sino como manifestación de respeto al mundo de los muertos. Estos rituales son parecidos a los actuales:

Los entierros en el mundo grecorromano

El entierro era imprescindible en el mundo grecorromano, un deber ineludible, pues no sepultar a los difuntos era condenarlos a andar errantes. Solamente a los ladrones de templos, suicidas y delincuentes ajusticiados de les dejaba sin sepultar, como pasto de las bestias salvajes.

En Grecia, en un principio se utilizaba la incineración, en una pira funeraria. Las cenizas se guardaban en una urna. Con el tiempo fue sustituida por la inhumación, que se realizaba sobre un sarcófago o un lecho de hojas. El cadáver se enterraba junto con sus objetos personales. La tumba se cubría con tierra y una losa con su nombre.

En Roma se utilizaban los mismos sistemas, con la diferencia de que la incineración se reservaba tradicionalmente para los ricos. El muerto se quemaba en una pira con sus objetos personales. El familiar más próximo abría los ojos del difunto a la pira. Cuando se consumía el fuego, después de apagar los rescoldos con vino, se recogían los huesos, que se ungían con miel y ungüentos para colocarlos en una urna, junto con las cenizas en un nicho con los datos del muerto.

Lainhumación se reservaba para los pobres y esclavos. Con la llegada del cristianismo se extendió su uso. En el lugar en el que se sepultaba se colocaba una inscripción funeraria.

Como explicaron a orixe das estacións no mundo grecorromano?

2009-06-28T14:14:00.001+01:00

A deusa da agricultura (Deméter) tiña unha filla chamada Perséfone, (Proserpina para os romanos), froito dunha relación amorosa con Zeus. Hades, namorouse dela, raptouna e levouna ó seu reino no seu carro tirado por cabalos negros.

Hades ofreceulle a súa amada as súas riquezas e converteuna en raiña dos Infernos, pero Perséfone votaba de menos a súa nai e non lle gustaba o reino no que vivía Hades; porén valoraba o seu amor e xenerosidade.

Deméter buscou sen descanso a súa filla, esquecendo o coidado dos campos, que xa non daban froitos e presentaban un aspecto triste e desolado.

Cando Deméter se enterou de que o raptor era Hades, pediulle a Zeus que lle axudase a recuperar a súa filla. Zeus non desexaba enfrontarse a seu irmán, pero observando o estado dos campos, viuse obrigado a axudar a Deméter.

Hades aceptou deixar libre a perséfone, pero antes de isto invitouna a comer os froitos dunha granada.

Deméter abandoou o Inferno e os campos volveron a florecer como algín día, xa que súa nai estaba felíz. Pero ó pouco tempo Deméter comezou a sentir nostalxia do Inferno, porque probara os froitos do Inferno, e “quen os proba sentirá sempre a nostalxia de volver”.

Zeus ordenou que Perséfone pasara unha parte do ano co seu esposo, nos Infernos e outra parte, coa súa nai na Terra. Cando Perséfone está na Terra é primavera e verán, Deméter está contenta e coida os campos; porén cando Perséfone está nos Infernos é inverno e outono.

A MIÑA OPINIÓN SOBRE A LINGUA

2009-06-27T15:01:00.000+01:00

A LINGUA

As últimas noticias sobre a lingua aparecidas nos xornais espertaron a miña atención, non só polo tema que abordan, senón tamén polas cifras que achegan, xa que son moi alarmantes para as persoas que falamos galego e que o queremos protexer para que non desapareza, como outras moitas linguas. Se isto ocorrese non só perderiamos a lingua que falamos habitualmente, senón tamén unha cultura que chegou até os nosos días grazas a numerosas persoas, que a pesar das condicións sociais e políticas da época o defenderon.

Rosalía, Pondal, Curros… conseguiron facer poesía cunha lingua a que, na súa época, consideraban ruda e de pailáns. Co seu traballo amosáronlle a Castela que esta lingua servía para ser empregada en calquera ámbito. Pero non só os escritores foron importantes para o mantemento da nosa lingua; numerosos labregos e traballadores, dunha Galicia rural, durante os Séculos Escuros e o franquismo, continuaron utilizando a nosa lingua, o que permitiu que non quedase esquecida no tempo; xa que para unha lingua o máis importante é que dispoña de falantes, cousa que está perdendo o galego paulatinamente.

Na historia do galego, numerosas persoas perderon a vida por defendelo, por exemplo Ánxel Casal (entre moitos outros), ós que non lles agradecemos nada o seu labor.

Quizais os datos estatísticos das recentes noticias non sexan moi exactos, pero eu penso que se aproximan bastante á realidade, xa que “TODOS” observamos que o galego sofre unha situación de diglosia, polo que a lingua que se nos impón en moitos ámbitos é o castelán.

A maior parte das películas, libros, prensa… que chegan ás nosas mans, están en castelán, polo que a mencionada lingua nunca vai desaparecer da nosa sociedade; porén a penas podemos gozar dun xornal escrito integramente en galego, ou dunha película no cine nesta lingua.

Nas noticias tamán se fai referencia a que o galego está perdendo falantes fronte ó castelán na maior parte das cidades galegas. Isto pode observarse con facilidade facendo unha viaxe a calquera das principais cidades galegas. Por exemplo, en Vigo, a penas escoitamos a persoas galego falantes, nin o persoal de conserxería da facultade de filoloxía desta cidade; en Ferrol, pedín unha auga nun bar, e o camareiro díxome: “¿un agua, no?”, ó que lle respondín: “sí, unha auga, por favor”; conversas semellantes é doado atopalas cando unha persoa galego falante pide algo na súa propia lingua e lle responden noutra, aínda que comprendan o que está dicindo. Isto ocorreulle a meu irmán na Coruña, onde pediu un xeado nunha cafetería e a camareira comezouse a rir del. Dixo que era galega, pero que nunca falaba nesta lingua e que facía MOITOS ANOS que non escoitaba falar a un neno en galego. Ademais engadiu “me parece muy gracioso escuchar a un niño hablando gallego”. Estas cidades parece que non están dentro de Galicia porque se falas na túa lingua, a lingua da túa comunidade, pareces un estraño na túa propia terra.
Isto quizais se deba a que as persoas das cidades SEMPRE pensaron que o castelán é un idioma máis fino que o galego, como amosa Pondal no seguinte poema:

FALADE GALEGO

Miniñas da Cruña
d ‘amabre despejo
de falas graciosas
e pasos ligeiros,
deixá de Castilla
os duros acentos:
falade miniñas,
falade gallego. […]

Pero tamén pode ser debido ó aumento de emigrantes que se instalan na nosa comunidade, ó falecemento de moitas persoas maiores, que nunca traizoaban a súa lingua ou simplemente á deixadez da poboación en non empregar a súa lingua.

Eu creo, que agora que as persoas temos liberdade para comunicarnos na nosa propia lingua, sen que ninguén nolo impida; non debemos deixala morrer, xa que ninguén máis que os seus propios falantes lle poden axudar.

Isto xa o poñía de manifesto Lamas Carbajal no seguinte poema:

Teñen os pobos a gala
no seu lenguaxe falar;
fálase chino na China,
portugués en Portugal,
catalán en Cataluña
e na Alemania, alemán;
sóio ós galegos de agora
hasta vergonza lles dá
falar a melosa e dóce
fala que falan seus pais.

Tania Vázquez García